درود دوستان. اگر تمایل داشته به کانال من در سایت اینما سر بزنید و از شنیدن موسیقی های دلنشین لذت ببرید.

https://enama.ir/C108508301012021480306

درود دوستان عزیزم. امیدوارم حالتون خوب باشه و تندرست و پاینده باشید. امروز چند شعر زیبا تقدیمتون میکنم و آرزومندم که لذت ببرید.   

عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم         
یا گناهیست که اول من مسکین کردم          
تو که از صورت حال دل ما بی‌خبری          
غم دل با تو نگویم که ندانی دردم‌               
ای که پندم دهی از عشق و ملامت گویی    
تو نبودی که من این جام محبت خوردم     
تو برو مصلحت خویشتن اندیش که من      
ترک جان دادم از این پیش که دل بسپردم             
عهد کردیم که جان در سر کار تو کنیم      
و گر این عهد به پایان نبرم نامردم                                  
من که روی از همه عالم به وصالت کردم   
شرط انصاف نباشد که بمانی فردم               
راست خواهی تو مرا شیفته می‌گردانی     
گرد عالم به چنین روز نه من می‌گردم         
خاک نعلین تو‌ای دوست نمی‌یارم شد         
تا بر آن دامن عصمت ننشیند گردم          
روز دیوان جزا دست من و دامن تو          
تا بگویی دل سعدی به چه جرم آزردم         
سعدی

................

خیال‌ انگیز و جان‌ پرور چو بوی گل سراپایی           
نداری غیر از این عیبی که می دانی که زیبایی                 
من از دلبستگی های تو با آیینه دانستم          
که بر دیدار طاقت سوز خود عاشق‌ تر از مایی        
به شمع و ماه حاجت نیست بزم عاشقانت را          
تو شمع مجلس‌ افروزی تو ماه مجلس‌ آرایی           
منم ابر و تویی گلبن که می‌ خندی چو می‌ گریم      
تویی مهر و منم اختر که می‌ میرم چو می‌ آیی        
مراد ما نجویی ورنه رندان هوس‌ جو را             
بهار شادی‌ انگیزی حریف باده پیمایی                   
مه روشن میان اختران پنهان نمی‌ ماند            
میان شاخه‌ های گل مشو پنهان که پیدایی             
کسی از داغ و درد من نپرسد تا نپرسی تو   
دلی بر حال زار من نبخشد تا نبخشایی            
مرا گفتی : که از پیر خرد پرسم علاج خود            
خرد منع من از عشق تو فرماید چه فرمایی            
من آزرده‌ دل را کس گره از کار نگشاید     
مگر ای اشک غم امشب تو از دل عقده بگشایی           
رهی تا وارهی از رنج هستی ترک هستی کن            
که با این ناتوانی ها به ترک جان توانایی      
رهی معیّری              



 

با سلام خدمت دوستان گرامی و عزیز
بعد از مدت ها اومدم تا دو شعر زیبا از شاعرای خوب کشورمون، در وبلاگ بگذارم؛ امیدوارم مورد پسند واقع بشود.

آنکه خود را نفسی شاد ندیدست منم

وآنکه هرگز به مرادی نرسیدست منم

آنکه صد جور کشیدست زِ هَر خار و خسی

وز سر کوی وفا پا نکشیدست منم

آنکه چون غنچه ی پژمرده در این باغ بسی

بر دلش باد نشاطی نوزیدست منم

عندلیبی که در این باغ ز بیداد گلی

نیست خاری که به پایش نخلیدست منم

آنکه در راه وصال تو دویدست بسی

وآخر کار به جایی نرسیدست منم

"همایون اسفراینی"

....................

همچو نی می نالم از سودای دل

آتشی در سینه دارم جای دل

من که با هر داغ پیدا ساختم

سوختم از داغ نا پیدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیست

بسکه طوفان زا بود دریای دل

دل اگر از من گریزد وای من

غم اگر از دل گریزد وای دل

ما ز رسوایی بلند آوازه ایم

نامور شد هر که شد رسوای دل

خانه مور است و منزلگاه بوم

آسمان با همت والای دل

گنج منعم خرمن سیم و زر است

گنج عاشق گوهر یکتای دل

در میان اشک نومیدی رهی

خندم از امیدواریهای دل 

" رهی معیری"

سلام خدمت دوستان گلم.ببخشید یه مدت خیلی طولانی نبودم و بابت همین مسئله از شما عذرخواهی می کنم؛ برای اینکه نبود این مدّت رو جبران کنم، چند تا شعر عاشقانه براتون تو این پست قرار می دهم

من چرا دل به تو دادم که دلم می شکنی

یا چه کردم که نگه باز به من می نکنی

دلو جانم به تو مشغول و نظر بر چپ وراست

تا حریفان ندانند که تو منظور منی

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند

تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

تو بدین نعت و صفت گر  خرامی در باغ

باغبان بیند و گوید که تو سرو چمنی

                                                                                            سعدی

....................

مرا خود با تو سری در میان هست

وگرنه روی زیبا در جهان هست

وجدی دارم از مهرت گدازان

وجودم رفت و مهرت همچنان هست

مبر،ظن کز سرم سودای عشقت

رود تا بر زمینم استخوان هست

اگر پیشم نشینی دل نشانی

وگر غایب شوی در دل نشان هست

                                                                                           سعدی

با عرض سلام خدمت دوستای گلم، امروز دست پر اومدم، امیدوارم از این پست خوشتون بیاد، اگه لطف کنید و نظر بدید خوشحالمون کردید.

من از خدا خواستم که پلیدی های مرا بزداید

خدا گفت : نه

آنها برای این در تو نیستند که من آنها را بزدایم .بلکه آنها برای این در تو هستند که تو در برابرشان پایداری کنی

من از خدا خواستم که بدنم را کامل سازد

خدا گفت : نه

روح تو کامل است، بدن تو موقتی است

من از خدا خواستم به من شکیبائی دهد

خدا گفت : نه

شکیبائی بر اثر سختی ها به دست می آید؛ شکیبائی دادنی نیست، بلکه به دست آوردنی است

من از خدا خواستم تا به من خوشبختی دهد

خدا گفت : نه

من به تو برکت می دهم، خوشبختی به خودت بستگی دارد

من از خدا خواستم تا از درد ها آزادم سازد

خدا گفت : نه

درد و رنج، تو را از این جهان دور کرده و به من نزدیک تر می سازد

من از خدا خواستم تا روحم را رشد دهد

خدا گفت : نه

تو خودت باید رشد کنی ولی من تو را می پیرایم تا میوه دهی

من از خدا خواستم به من چیزهائی دهد تا از زندگی خوشم بیاید

خدا گفت : نه

من به تو زندگی می بخشم تا تو از همه­ی آن چیزها لذت ببری

خدا گفت : ... سرانجام مطلب را گرفتی

و در آخر

برای دنیا تو ممکن است فقط یک نفر باشی ولی برای یک نفر، تو ممکن است به اندازه­ی دنیا ارزش داشته باشی و همچنین داوری نکن تا داوری نشوی . آنچه را رخ می دهد درک کن که برکت خواهی یافت

This is a nice reading, but short. Enjoy! This is what The Dalai Lama has to say for 2006. All it takes is a few seconds to read and think over.

Take into account that great love and great achievements involve great risk.

ارزشمند ترين وقايع زندگي معمولا ديده نميشوند و يا لمس نميگردند، بلکه در دل حس می شوند.

لطفاً به اين ماجرا كه دوستم برايم روايت كرد توجه كنيد.

او ميگفت كه پس از سالها زندگي مشترک، همسرم از من خواست که با زن ديگري براي شام و سينما بيرون بروم. زنم گفت که مرا دوست دارد، ولي مطمئن است که اين زن هم مرا دوست دارد و از بيرون رفتن با من لذت خواهد برد.

زن ديگري که همسرم از من ميخواست که با او بيرون بروم، مادرم بود که 19 سال پيش بيوه شده بود ولي مشغله هاي زندگي و داشتن 3 بچه باعث شده بود که من فقط در موارد اتفاقي و نامنظم به او سر بزنم.

آن شب به او زنگ زدم تا براي سينما و شام بيرون برويم؛ مادرم با نگراني پرسيد که مگر چه شده؟ او از آن دسته افرادي بود که يک تماس تلفني شبانه و يا يک دعوت غير منتظره را نشانه يک خبر بد مي دانست.

به او گفتم: به نظرم رسيد بسيار دلپذير خواهد بود که اگر ما امشب را با هم باشيم. او پس از کمي تأمل گفت که او نيز از اين ايده لذت خواهد برد.

آن جمعه پس از کار، وقتي براي بردنش مي رفتم کمي عصبي بودم، وقتي رسيدم ديدم که او هم کمي عصبي بود کتش را پوشيده بود و جلوي درب ايستاده بود، موهايش را جمع کرده بود و لباسي را پوشيده بود که در آخرين جشن سالگرد ازدواجش پوشيده بود، با چهره اي روشن همچون فرشتگان به من لبخند زد.

وقتي سوار ماشين مي شد، گفت که به دوستانش گفته امشب با پسرم براي گردش بيرون ميروم و آنها خيلي تحت تأثير قرار گرفته اند.

ما به رستوراني رفتيم که هر چند لوکس نبود ولي بسيار راحت و دنج بود، دستم را چنان گرفته بود که گوئي همسر رئيس جمهور بود .

پس از اينکه نشستيم به خواندن منوي رستوران مشغول شدم؛ هنگام خواندن از بالاي منو نگاهي به چهره مادرم انداختم و ديدم با لبخندي حاکي از ياد آوري خاطرات گذشته به من نگاه مي كند،

به من گفت يادش مي آيد که وقتي من کوچک بودم و با هم به رستوران مي رفتيم، او بود که منوي رستوران را مي خواند؛ من هم در پاسخ گفتم که حالا وقتش رسیده که تو استراحت کني و بگذاري که من اين لطف را در حق تو بکنم. هنگام صرف شام گپ وگفتي صميمانه داشتيم، هيچ چيز غير عادي بين ما رد و بدل نشد، بلکه صحبتها پيرامون وقايع جاري بود و آنقدر حرف زديم که سينما را از دست داديم.

وقتي او را به خانه رساندم گفت که باز هم با من بيرون خواهد رفت به شرط اينکه او مرا دعوت کند و من هم قبول کردم.

وقتي به خانه برگشتم همسرم از من پرسيد که آيا شام بيرون با مادرم خوش گذشت؟ من هم در جواب گفتم خيلي بيشتر از آنچه که ميتوانستم تصور کنم.

چند روز بعد مادرم در اثر يک حمله قلبي شديد درگذشت و همه چيز بسيار سريعتر از آن واقع شد که بتوانم کاري کنم.

کمي بعد پاکتي حاوي کپي رسيدي از رستوراني که با مادرم در آن شب در آنجا غذا خورديم به دستم رسيد؛ يادداشتي هم بدين مضمون بدان الصاق شده بود: نميدانم که آيا در آنجا خواهم بود يا نه ولي هزينه را براي 2 نفر پرداخت کرده ام يکي براي تو و يکي براي همسرت و تو هرگز نخواهي فهميد که آن شب براي من چه مفهومي داشته است، دوستت دارم پسرم.

در آن هنگام بود که دريافتم چقدر اهميت دارد که به موقع به عزيزانمان بگوئيم که دوستشان داريم و زماني که شايسته آنهاست به آنها اختصاص دهيم. هيچ چيز در زندگي مهمتر از خدا و خانواده نيست. زماني که شايسته عزيزانتان است به آنها اختصاص دهيد زيرا هرگز نمي توان اين امور را به وقت ديگري واگذار نمود.

با عرض سلام خدمت دوستای گلم، امروز براتون یه شعر از سهراب سپهری انتخاب کردم، انشاالله که لذت ببرید.

 سلام خدمت دوستای گلم ، با عرض پوزش که نتونستم براتون مطلب چدید بذارم ولی الان یه شعر و دو داستان کوتاه خواندنی براتون گذاشتم که انشالله لذت ببرید.

دلبر رؤیایی

جانا غم دل ، آتشِ جان شد به کجایی   

وین سوز نهان ، شعله فشان شد به کجایی

از پیش نظر رفتی و آرام و قرارم                

همراه تو با اشک ، روان شد به کجایی

گلزار امیدم که زعشق تو صفا داشت              

آفت زد و افسرد و خزان شد به کجایی

چشمم که گل از چهره ی گلگون تو می چید     

بر دامن من ، لاله نشان شد به کجایی

آن عشق که با سوختنش ساختنم بود                 

ویرانگرِ پیدا و نهان شد به کجایی

این عاشق دل سوخته از سوز وگدازت         

بی شور و نوا ، جامه دران شد به کجایی

تا اوج سپهرم طرب انگیز رخت برد             

وان راز و نیاز ، آه و فغان شد به کجایی 

آن راحت جانی که مرا طرز نگاهت               

گل ریز به عمر گذران شد به کجایی

از عشق و جنون ، رنگ رخم پرده بر انداخت     

رازی که نهان بود ، عیان شد به کجایی

قول و غزل ، آوازه ی آشفتگی ماست                  

شیدای تو رسوای جهان شد به کجایی   

                                                      استاد آشفته

کیست که این قوانین و سنّت ها را در هر ذرّه ای از ذرّات موجودات بلکه کوچکتر از آنها در بدو خلقت به ودیعت نهاده­است؟ کیست که این نظام، سازگاری و انسجام را ایحاد کرده­است؟ کیست که به ابداع آنها اراده فرموده و این چنین زیبا و به جا آفریده­است؟ آیا اینها همه بدون آفریدگار پدیدار شده­اند یا خود آفریننده­اند؟ این نظام و قانون و ابداع که در جهان دیده می شود، همه دال بر وجود پروردگاری دانا،توانا و آگاه است.

بعصی از افراد ادعا می کنند که این جهان به طور تصادفی به و جود آمده امّا با وجود این همه موجودات زنده اعم از گیاه، جانور، انسان و همچنین اجسام مرکّب بیشمار و حال پیدایش حیات و ملکوت آسمان ها و رمین، عقلاً محال است که این همه بدون بصیرت و آگاهی و از راه تصادف کورکورانه به وجود آمده باشد؛ به ناچار همه­ی اینها آفریدگار و مبدئی دانا و آگاه دارد که علم وی محیط بر تمام اشیاءاست، همه را آفریده و بر سنن و قوانینی معیّن هدایت فرموده است.

جمع زیادی از دانشمندان، شیرینی ایمان و لزوم آن را برای خود و دیگران را حس کرده و با ولعی تمام بدان متمایل شده­اند و بعضی حتّی معتقدند که یک نیاز بیولوژیک، انسان را به سوی ایمان به پروردگار دانا و توانا راهنمایی و جلب می کند. «­فَاَقِم وَجهَکَ لِلدّینِ حَنیفـاً فِطرَتَ اللهِ الَّتی فَطَرَ النّاسَ عَلَیها لا تَبدیلَ لِخَلقِ اللهِ ذلِکَ الدّینُ القَیِّمُ وَ لکِنَّ اَکثَرَالنّاسِ لا یَعلَموُن­»[1].

 ایمان به خدا ریشه­ی تمام فضائل اجتماعی، اخلاقی و انسانی است کسی که ایمان به خدا نداشته باشد حیوانی است که شهوت و غفلت بر وی فرمانروای می کند، مخصوصاً زمانی که پاره­ای از مبادی غیر انسانی دامن گیر وی شود.[2]

اثر فکر کردن در خداشناسی

بدون شک و تردید و به حکم بداهت، فرق انسان با حیوان در نیروی فکر و منطق است و نیروی نطق نمودار فکر است؛ آدمی بواسطه­ی قوه­ی نطق از دیگر حیوانات متمایز شده و بواسطه­ی نیروی فکر توانسته خود را به مراتب عالی هنر و دانش و مدارج خوشی و آسایش برساند و در نتیجه­ی تأمّل و تفکّر در چگونگی آفرینش جهان، توانسته پی به آفریننده­ی آن ببرد و خداشناس و یکتاپرست شود.

از این جهت است که حدیث: تَفَکُّرُ ساعَهِ خَیرٌ مِن عِبادَهِ سَنَهِ (اندیشه کردن یک ساعت بهتر از عبادت یکسال است) از بزرگان دین به مارسیده و کلام پر معنی و فلسفی: مَن عَرَفَ نَفسَهٌ فَقَد عَرَفَ رَبَّهٌ (هر کس خود را شناخت خدا را شناخته است) از پیشوایان اسلام نقل شده است.

این است راه تفکّر و خداشناسی که بزرگان دانش و دین به ما نمایانده­اند، خداوند خود چشم بینا، گوش شنوا و دل آگاه به ما عنایت فرماید تا در سایه­ی آن به خدا نزدیکتر شده و از هوی و هوس شیطانی و خواهش های نفسانی دور شویم؛ تنها برای نمونه­ی خداشناسی به چند کلمه از سخنان حضرت علی(ع) اکتفا می کنیم که می فرماید:

ناتوانی خویش را دلیل توانائی او بدانید و فنای هستی ها را برهان بقای هیشگی او بشمارید و یگانه بودن او را مانند عدد یک نپندارید که در ضمن کثرت محو می شود و بدانید این وهم ما نیست که به درک ذات او پی برده بلکه ذات بخشنده­ی اوست که بر وهم ما تجلّی کرده است و وجود خویش را به ما نمایانده، او حقیقت مطلق است و حقیقت مطلق منتهای حقایق است.[3]

ثمره‌هاي ارتباط با خدا

1 - آرامش قلبي

 آرامش، گم شده بشر است. هر انساني به گونه‌اي در جست و جوي آرامش است و به گونه‌اي سراغ آرامش را مي‌گيرد. در حقيقت مي‌توان گفت اصلي ترين انگيزه­ی انسان در تكاپو‌ها، تلاش‌ها و لذت‌ها، رسيدن به آرامش است. ثروت مي‌اندوزد تا به آرامش برسد، خانه و زمين مي‌خرد تا آرام شود، به سراغ تجمّلات مي‌رود تا به آرامش دست يابد، كام جويي مي‌كند و به سراغ لذت‌ها مي‌رود تا آرام گيرد و به عبادت خدا مي‌پردازد و ذكر مي‌گويد تا دلش آرام شود. كدام يك از موارد ياد شده، آرامش بخش دل است و قلب را سرشار از آرامش مي‌كند؟

 آيا آرامش در سايه­ی ثروت‌هاي فراوان يا تمدّن و فن آوري به دست مي‌آيد يا آنكه آرامش تنها در گرو «ياد خدا» و «ارتباط» با اوست؟
اعتراف‌هاي بزرگان غربي را مبني بر نبود آرامش در دل پيشرفت‌هاي خيره كننده­ی تمدّن بشري مرورمي‌كنيم. براي نمونه، اريك فروم مي‌نويسد:

فرض اين بود كه رفاه مادّي و آسايش همگاني، شادكامي و آرامش به همراه آورد. توليدات نامحدود، آزادي مطلق و پيشرفت‌هاي خيره كننده، مي‌رفت تا بهشت خاكي را جايگزين بهشت موعود سازد، ولي عظمت وعده­ی بزرگ و دستاورد‌هاي معجزه‌ آساي مادّي و فكري عصر صنعتي را بايد مدنظر قرار داد تا بتواند مصيبت‌ها و آلامي را كه امروز شكست آن وعده به بار آورده است، درك كرد؛ زيرا در حقيقت، عصر صنعتي در رسيدن به وعده­ی بزرگ خود شكست خورده است و مردم به طور روز افزوني آگاهي مي‌يابند كه ارضاي نامحدود هوس‌ها، راه رسيدن به آرامش و شادكامي نيست.[4] 

آلبرت شوايتزر كه سال 1952م. برنده جايزه صلح نوبل شد- وقتي براي دريافت جايزه به اسلو رفت- خطاب به مردم جهان چنين اظهار داشت:

بايد جرئت رويارويي با وضع حاضر را داشته باشيم. انسان، ابر مرد شده است، ولي اين ابر مرد كه نيروي ابر انساني پيدا كرده، به خرد ابر انساني دست نيافته است؛ به همان اندازه كه قدرت بشر فراتر مي‌رود، انسان به موجودي ضعيف و ضعيف‌تر مبدل مي‌شود و اين فراگرد بايد وجدان ما را به لرزه درآورد.[5]

در اين ميان، از نگاه آنكه آدمي را آفريد و از همه­ی دردها و درمان‌ها و ويژگي‌هاي او آگاه است، آرامش، تنها با يك چيز به دست مي‌آيد: ذكر و ياد خدا و ارتباط با آفريدگار، همان گونه كه خود در قرآن فرمود: «­أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»(آگاه باشيد كه دل، تنها با ياد خدا آرام مي‌گيرد.)[6]مولوي در اين باره مي‌نويسد:

در آدمي، عشقي و دردي و تقاضايي هست كه اگر صد هزار عالم، ملک او شود، نياسايد و آرام نگيرد. اين خلق، به تفصيل در هر پيشه‌اي، صنعتي، منصبي، تحصيل نجوم و طب و مانند آنها مي‌كنند و هيچ آرام نمي‌گيرند؛ زيرا آنچه مقصود است، به دست نيامده است. آخر، معشوق را دل آرام مي‌گويند، يعني كه دل به ارتباط با وي آرام مي‌گيرد، پس به غير، چون آرام و قرارگيرد!؟ اين جمله خوشي‌ها و مقصودها چون نردباني است و پايه‌هاي نردبان جاي اقامت نيست، بلكه از بهر گذشتن است. خنك او را كه زودتر بيدار و واقف گردد تا راه دراز بر او كوته شود و در اين پايه‌هاي نردبان، عمر خود را ضايع نكند.[7]

برتراند راسل نيز در اين باره مي‌گويد:

ما براي دست يافتن به خوشبختي پايدار، به خدا نياز داريم. فقط خداست كه مي‌تواند از سعادت مطلق بهره‌مند باشد؛ زيرا به گفته­ی انجيل «ملكوت و قدرت و شكوه، شايسته اوست.» ملكوت دنيوي را ملكوت‌هاي ديگر محدود مي‌سازند؛ قدرت دنيوي را مرگ پايان مي‌دهد، گر چه براي خود هرم بنا كنيم. شكوه و عظمت دنيوي با گذشت قرن‌ها از ميان مي‌رود. كساني كه از قدرت و شكوه، اندكي بيش بهره نبرده‌اند، گمان مي‌كنند كه اندكي بيشتر، دلشان را راضي خواهد كرد، ولي اشتباه مي‌كنند؛ اين هوس‌ها، بي‌پايان و سيري ناپذيرند و فقط در ذات نامتناهي است كه به سكون و آرامش مي‌رسند.[8]

واكاوي تأثير ارتباط با خدا و ياد او در رسيدن به آرامش قلبي

به ياد خدا بودن در ايجاد آرامش قلبي تأثير‌هاي بسيار دارد، از جمله اينكه: خداوند هدف نهايي فطرت انسان است و انسان، خود به خود در طلب اين مطلوب نهايي در تب و تاب است و تا به آن نرسد، آرام و قرار نمي‌گيرد و راضي نمي‌شود.

همچنين كسي كه به خدا توجه ندارد، به طور طبيعي به دنيا و برخورداري‌هاي مادّي و ظاهري توجه مي‌كند. چنين فردي هر اندازه در راه كسب نعمت‌هاي دنيوي بكوشد و بهره‌هاي فراواني هم به دست آورد، هرگز به خرسندي نمي‌رسد و در حسرت چيزهايي است كه ندارد. از سوي ديگر از اينكه نعمت‌هاي موجودش دستخوش آفت‌ها شود و از بين برود نيز همواره در بيم و هراس است. بنابراين، كسي كه خدا را فراموش كرده و دنيا را به جاي آن برگزيده، همواره در بيم و نگراني از دست دادن داشته‌هايش و در عين حال در حسرت و ناراحتي آنچه ندارد به سر مي‌برد. بدين ترتيب، هرگز روي آرامش و اطمينان را نمي‌بيند و دلش آرام و قرار نمي‌گيرد. چنين فردي در رويارويي با گرفتاري‌ها و شكست‌ها و ناراحتي‌ها به سرعت دچار اندوه و دردهاي روحي مي‌شود و اگر هم به آرامشي برسد، سطحي و ناپايدار است و با دخالت كوچك‌ ترين عامل مخالف، آن را از دست مي‌دهد.

در مقابل، كسي كه به خدا توجّه و با او ارتباط قلبي دارد و مي‌داند كه زندگاني او زير نظارت دقيق پروردگار است و قضا و قدر او بر سر‌تاسرجهان حكومت دارد و جز او پناهي و مأوايي ندارد، فريب لذت‌هاي زودگذر دنيا را نمي‌خورد و خود را دچار اندوه و نگراني نمي‌كند.

دل ‌هايي كه ازياد خدا غافلند، به سان زورقي است بر سطح دريا كه به اندك نسيمي حركت مي‌كنند و با نخستين موجي كه برمي‌خيزد، متلاطم و غرق مي‌شوند.

كشتي‌هاي بزرگ، با موج‌ها و توفان‌هاي شديد نيز پابرجا و استوار مي‌مانند و در معرض خطر غرق‌ شدگي قرار نمي‌گيرند. دل‌هايي كه به خدا توجّه دارد و با او در پيوند و ارتباط است، خود را به پايگاه عظيم قدرت روحي و معنوي متصل كرده و تندباد حوادث نمي‌تواند در آنها تلاطم ايجاد كند و هرگونه حركت و جنبشي هم در آنها شكل گيرد، سطحي و گذراست و آنها را از جاي خود تكان نمي‌دهد؛ زيرا اين دل‌ها، آرامشي عميق و اطميناني عظيم دارد كه دست حوادث هرگز به آن نمي‌رسد.[9]

ظل ممدود[10] سر زلف توام بر سر باد
    كه در اين سايه قرار دل شيدا باشد
                                             حافظ

2 – توانمندي

اگر از دل سرزميني، آبراهي به دريا بزنيم و آب دريا را به سويش سرازير كنيم، اين سرزمين، ديگر بوي دريا مي‌دهد و نشاني از دريا با خود دارد. حال اگر دريا خروشان شود، او هم خروشان مي‌شود، اگر دريا آبي باشد، او هم آبي است و اگر دريا ماهي و شگفتي‌هاي ديگر دارد، او هم در اندازه­ی گنجايش خويش از آنها برخوردار است. او ديگر از اين پس مثل ديگر سرزمين‌ها نيست و با آنها متفاوت است، چون به رنگ درياست و از داشته‌هاي دريا، او هم بهره‌اي دارد.

سرزمين دل ما نيزاين گونه است، اگر روزي بتوانيم از آن، دريچه ­ای به سوي پروردگار بگشاييم و سری به درياي بي پايان نور و پاكي و سرور و قدرت بزنيم، آنگاه است كه جرعه‌ هايي از نور و پاره‌هايي از پاكي و جام‌هايي از سرور و جلوه‌هايي از قدرت، سرزمين دلمان را فرا مي‌گيرد و ما پاك و طربناك و سرشار از قدرت خواهيم شد. بدين ترتيب، بر اثر اين ارتباط، موجودي توانا خواهيم شد، و هيچ دشمني قادر نباشد تا جان ما را به اسارت خويش درآورد، روح و سرخوردگي از پيرامون ما مي‌گريزد و موانع و مشكلات، چاره‌اي جز تسليم دربرابر ما نخواهد داشت؛ چرا كه خود را به سرچشمه­ی قدرت پيوند زده و با او ارتباط برقراركرده‌ايم.

3 -  هم نشيني خدا با انسان

 هر بنده راستيني كه از همّت بلند برخوردار باشد، سوداي هم نشيني با خدا را در سر دارد و هم نشيني با پروردگار را افتخاري بزرگ براي خود مي‌داند و البته تنها با ياد و ذكر و پيوند با خدا، مي‌توان هم نشين پروردگار شد. همان گونه كه خود فرموده است: «اِنّا جَليسَ ِمن ذِكرِني(من همنشين كسي هستم كه به يادم باشد.)[11] او با ما هم نشين شده است، يعني ما هم نشين او شده‌ايم و به راستي، اوست كه نخست در دلمان ميل به ارتباط با خود را زنده مي‌كند و آنگاه كه پيوند قلبي با او برقرار شد، نشان آن دارد كه با ما هم نشين شده است:

           چون در اين دل، برق مهر دوست جست   

                                         اندر آن دل دوستي مي‌دان كه هست

              هيچ عاشقي خود نباشد وصل‌جو                                   

                                         كه نـه معشوقش بود جويـاي او

                   در دل تو مهر حق چون گشته نو                                                  هست حق را بي گمان مهري به تو
                                                                                          مولوی          

راه های خداشناسی

هرچند راه های خداشناسی به عدد نَفَس های بندگان است[1]امّا نزدیکترین، هموارترین و روشن ترین راه ها چهار راه است که عبارتست از:

1 –  از راهی که عارفان و شاعران ما خدا را شناخته اند.( راُه تقلید)

2 – از راه خود شناسی و خداشناسی.( راه اجتهاد)

3 – از راه سناخت افکار و روحیات مردم و قدرت نمائی خداوند.( راه علمی و فلسفی یا سیر آفاق و انفُس)

4 – از راه مسئله­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­ی جبر و اختیار و رابطه­ی خدا با خلق.( راه تفکّر و دقت یا سیر دین و تمدّن)[2]

اساس خداشناسی(THEOLOGY)

چرا خدا را باید شناخت؟

1 – دانشمندان جهان ثابت کرده اند که کرّه­ی زمین میلیون ها سال پیش از آفتاب جدا شده و در آغاز به حال اشتعال بوده و کم کم سطح آن سرد شده و به حالت بخار درآمده و پس از آن، خاک و آب پدیدار گشته و از آب و خاک، نبات و حیوان و انسان به وجود آمده است؛به همین دلیل این تغییرات، تغییر دهنده­ای لازم دارد، پس این تغییر دهنده را باید شناخت.

2 – چون کرّه­ی زمین و  همه­ی موجودات آن از نیستی به هستی آمده و آفریده شده­اند، به ناچار آفریننده­ای باید داشته باشند، زیرا هر عقل سلیم می داندکه آفریده، بی آفریننده نمی شود؛ پس این جهان و آنچه در اوست، آفریننده­ای دارد که ما آن را خدا می نامیم؛ پس این آفریننده را باید شناخت.

3 – چون در جهان آفرینش، هستی و جنبش هر وجودی و رشد و کمال هر موجودی بسته به نیروی بسیط و توانایی است که در همه­ی آن ها هست و بدون آن نیرو نیز هیچ چیز هست نمی شود، هیچ هستی بی آن نمی پاید و کمال نمی آید؛ پس آن نیرو از خدا، از جانب او و به امر او در موجودات به وجود آمده است که آن را به جهت صاحب نیرو، روح جمادی، روح حیوانی و روح انسانی می نامند.پس این صاحب نیرو را باید شناخت.

4 – همه­ی هستی ها از او پیدا شده و همه­ی آن ها به وجود او پیوسته و هستی خود او هم به ذات خودش بسته است؛ بنابراین او ازلی است و آغاز ندارد؛ به همین جهت چنین خدایی را باید شناخت.

5 – همه ی هستی ها به نیستی گراید چز هستی او که جاویدان و پایدار است، بنابراین او ابدی است و انجام ندارد؛ به همین سبب این وجود ابدی را باید شناخت.

6 – او نیرویی بسیط، مجرّد و پاک است و دیگر نیروهای مادی و معنوی همه پرتوی از او و همچنین موهیتی از فیض نامحدود اوست، پس چنین نیرویی را باید شناخت.

7 – او از همه­ کس و همه چیز بی نیاز است و آفریده­های او همه به او نیازمند می باشند؛ به همین سبب چنین وجود بی نیازی را باید شناخت.

8 – او به خودی خود کامل و رساست و آفریده های او ناقص می باشند و در پرتو عنایت او می توانند به کمال برسند؛ پس چنین وجود کاملی را باید شناخت.

9 – او همیشه بوده، هست و خواهد بود و آفریده های او که از آغاز نبوده اند سرانجام نیز نخواهند بود؛ پس چنین وجود منحصر به فرد و جاویدانی را باید شناخت.

10 – هستی او واجب و باقی است ولی آفریده هایش همه ممکن و فانی می باشند؛ به همین دلیل این وجود واجب را باید شناخت.

11 –  چون نیروی ازلی و یگانه هستی بخش او، آدمی را از گل، گل را از خاک، گوهر را ازسنگ و درّ را از صدف به وجود آورده؛ پس ذرات هر موجودی از موّاد گوناگون آفریده شده و لازمه­ی موّاد گوناگون اثر گوناگون است و همچنین لازمه­ی فناپذیری و نابودی است؛ به همین دلیل این وجود ازلی و یگانه را باید شناخت.

12 – در میان همه­ی آفریده ها، آدمی از همه کاملتر و رساتر است و روح او هم از همه روحها، نیرومندتر، آزادتر و مؤثرتر است. انسان همچنین به واسطه­ی نعمت نطق و بیان و موهبت عقل و وجدان به خداوند نزدیکتر است و برای پذیرش الهام و تحمّل بار امانت نیز شایسته تر است و وظیفه ای که در قبال خداوند دارد بسی سنگین تر از دیگر موجودات، به همین دلیل مقامش در پیشگاه خداوندی بالاتر می باشد. پس خالق این روح و آفریننده­ی این صات را باید شناخت.

13 – نیایش هنگامی شایسته­ی پذیرش در درگاه خداوندی است که ما او را به حقیقت شناخته و دانسته پرستش کنیم و همچنین باید بدانیم که آفریننده­ی جهان، وجودی است یکتا و یگانه، ازلی و ابدی که نه آغاز دارد و نه انجام  و همه­ی نیروها از او و بازگشتشان نیز به سوی اوست.[3]  بنابراین نخست چنین پرستیده ای را باید شناخت و سپس او را پرستش کرد.

نتیجه:

بنا به آنچه گفته شد چون می توانیم به دلایل حسّی و عقلی و منطقی خدا را بشناسیم  پس باید چنین کسی را که زمام همه­ی امور جهان به دست توانای اوست تا حدّ فهم و عقل و ادراک خود بشناسیم و به دستورهای او که به وسیله­ی پیامبران رسیده، عمل کنیم تا در دو جهان کامیاب و سعادتمند باشیم.[4]

آیا جهان آفریدگاری دارد؟

همه در پی پاسخ به این سؤالند، این سؤالیست که همه استیاق شنیدن جواب آن را دارند. این سؤال، طفل کوچک را دست بر دامان پدر می کند و دل جوان حیران را پریشان می سازد و خواب از چشمش می رباید تا کسی را پیدا کند و پاسخی قاطع بشنود.

در روزگاران پیشین نیز مردم این پرسش را کرده اند و با پیروی از نیروی اندیشه و درک خود، گروهی به پرستش ماه و خورشید و ستارگان، گروهی به پرستش بت ها و اصنام و گروهی به پرستش پروردگار یگانه­ی توانا گرویده اند، گروهی دیگر نیز اسیر انکار و الحاد مانده اند.

در آینده هم مدام که دنیا می گردد، عقل می اندیشد، بشر می بیند و درک می کند، صاحبان خرد در پی پاسخ این سؤال خواهند بود، پس دریافتن این معنی جز طبیعت و سرشت ماست. اعتقاد به آفریدگار جهان، در طرز تفکّر، زندگی، فلسفه و نظر انسان درباره­ی کارها و حالت نفسانی و حال و آینده بلکه هستی و وجود وی اثر بزرگی دارد.

به این سؤال با وجود اهمّیت، کسانی که جواب قاطع و کامل می دهند، بیار اندک و انگشت شمار می باشند؛ کودک خردسالی که به پدر خود رجوع می کند، پدر یا او را به نرمی از این اندیشه باز می دارد و یا به امید قانع ساختن او به وی جوابی سرسری و بی فایده می دهد. همچنین جوان کنجکاوی که با دوست یا مربّی خود این مسأله را مطرح می سازد، خیلی به ندرت اتّفاق می افتد که از آنان پاسخی دریافت کند که دل حسّاس او را تسکین بخشد. و عقل کنجکاو وی را ارضا نماید؛ به همین دلیل حیرت سؤال کننده افزونتر می گردد و با خاطری آزرده از اندیشه و تفکّر دراین باره منصرف می گردد.

در صورتی که فرد تحصیل کرده ای که در قرن بیستم پرسشی راجع به آفریگار جهان می کند لابد می خواهد با روش ها و نتایج علومی که به یافتن رموز اتم، تسخیر فضا، کشف قوانین وجود و اسرار و پدیده های آن و اکتشافات محیّرالعقول دائمی دیگر منجر می شود، قدم بردارد و برای سؤال خود جواب منطقی درستی می خواهد که در رسیدن به ایمان پروردگار، چراغی فرا راه او باشد؛ ایمانی که مبتنی بر اقتناع باشد نه تسلیم صرف.

دانشمندان برای این سؤال پاسخ های مفصّلی نوشته اند و در آنها علل و عواملی که آنان را به سوی ایمان بـه آفریدگـار فراخوانده، شرح داده­ اند.

این دانشمندان بیان می کنند که قوانین دینامیک حرارتی دلالت می کند که جهان را باید بدایتی باشد . اثبات بدایت دنیا مجود مبدئی عاقل و ابدی را ایجاب می نماید، آری مبدأ و آفریدگاری که ذاتی غیر مادّی داشته باشد چه مادّه از ذراتی به وجود آمده که ساختمان آنها به حکم علم، امکان ازای و ابدی بودن ندارد.این آفریدگار غیر مادّی، باید لطیف متناهی در لطف و خبیر­لا­نَهایه لِخِبرَه و «­لا تُدرِکُهُ الأَبصارُ وَ هُوَ یُدرِکُ الأَبصارَ وَ هُوَ اللَّطیفُ الخَبیر­»[5]باشد.

برای رسیدن به وی نباید از حواسی که جز مادیّات قادر به حس چیزی نیست، توسّل جست؛ برای مشاهده­ی وی نمی توان از ذرّه بین و دوربین استفاده کرد؛ برای دیدن وی، عنصری غیر مادّی چون عقل و بصیرت لازم است.[6] کسی که در پی درک آیات ذات باری تعالی است باید چشم از خاک برگیرد و بدون تعصّب عقا خود را به کار ببندد و در آفرینش آسمانها و زمین بیندیشد. «­اِنَّ فی خَلقِ السَّمواتِ وَ الأرضِ وَاختِلافِ اللَّیلِ وَالنَّهارِ لأیاتٍ لِّأوُلِی الأ َلباب­»[7].

تمام رشته های علوم ثابت می کند که در دنیا، نظام معجزه آسایی سیادت می کند که اساس آن، قوانین و سنن ثابت و لاتغیر کنونی است و کوشش دانشمندان و احاطه­ی به این قوانین امکان می دهد که بشر از خسوف و کسوف و دیگر پدیده ها صدها سال قبل از وقوع آنها آگاه می شود.

تنها بازمانده يك كشتی شكسته توسط جريان آب به يك جزيره دورافتاده برده شد، او با بيقراری به درگاه خداوند دعا می‌كرد تا او را نجات بخشد.

سلام به دوستان خودم، دو تا شعر نو از زنده یاد استاد آشفته براتون تو این پست قرار می دم انشاالله که مورد پسند واقعع شود.

زندگانی این است

دست ما را منگر         

                 که فرو دستانیم
عالم ما را باش

         و صفا گاهش را

گوشه گیریم و جهانی داریم

                                که بهشت آئین است

عالم ما هر روز

             آسمانش آبی است
هر شب اش

              مهتابی است
                      کلبه ما خشتش
                      از طلا بالاتر
بی چراغانی و بی چشم ربایی ، زیباست

                   بزم درویش ، خدای آذین است
وان هوا خواهِ محبّت
که دلش می نامند

                          دیده اش خوش بین است

گر به مهمانیِ ما می آیی
مقدمت شاد ، بیا
که ره خانه ی دوست

                         این نشان ها با اوست

کوچه باغی دارد
در و دیوارش سبز
                  که به هر جا نگری

                  بر لب جوی روان

  از بن خاک 

                                     پونه افراشته قد تا به سرِ پرچین است

   بر سر رهگذران
گل فشان ، دست صباست
ودر آغاز بهار
 بهر شا باش تو
           ای رهگذر            دامن خاک پر از سکّه ی فروردین است

 برگ برّاق صنوبر هایش
                          از نواهای نسیم
                                             روز و شب می رقصد

و قناری هایش
               و چکاوک هایش
                           نه قفس دیده نه دام

در فضایی آزاد
همه ده همدم گل
               لانه شان عطر آمیز               خواب شان سنگین است

سر برافراخته چون می گذری

                   پیش پا هم بنگر

                   تا صف مورچگان

 این ضعیفان بری از آزار
       پایمالت نشوند                                  زندگی شیرین است

چون درآیی در شهر
آن چه را می جویی
              در خیابان مصفّای نکو اندیشان
                             بر زن عشق و امید
                                               کوچه ی گل چین است
شهر خوبی داریم                        

       رؤسایش همه مردم دارند
           کاسبانش همه با انصاف اند
                  وجوانان پیِ کسبِ دانش

                          همگی با ادب و فرهنگ اند
                                                     این مرام دین است

آی آی ای مردم
کز جهان ادب و ذوق و هنر بی خبرید
           وز گذرگاه جهان

                  بی صفا می گذرید

نه همین آمدن و زیستن و خاک شدن

                    رمز بودن این نیست
خوبی و راستی و پاکی و انسان بودن 

                                                       زندگانی این است

 ای بی وفا سپهر

ای بی وفا سپهر
          پنداشتم تورا                  در راه دل ، کمر شکن خار و خاره ای       
گفتم ز روی مهر               
        در این دو روز عمر                    گاهی برای طفل دلم گاهواره ای
یا بر سر دوراهی تردید و انتظار   

                                  خوش مژده فال و خوب ترین استخاره ای
یا در مقام ذوق
یا در بُروز درد     شعری که سوز های درون را شراره ای                          
نه چون شراب و گل
         نه چون گذشت و صبر              نه داروی غم و نه بیچاره چاره ای
در مکتب گذشته و آینده ، دورهاست    دستور گوی فعل نهاد و گزاره ای              
امّا درست دیدم 
          ای آرزو شکن                   سرگشته ی خراب گرِ هیچ کاره ای         

در جام اهل دل 
           خونابه ها ز توست                 
                   با آن بلند مرتبه­ات ، پست باره ای                                    
     در زیر نُه رواق تو
     بر روی هفت خاک     من کیستم ، گرفته ز دنیا کناره ای          

برکهنه بوریا                          
        درویش خاکی ام
مگذار منّتم ، که نصیبم ز تو نبود   

                         جز دست کوتهی و گریبان پاره ای                     
ای دل تو را درود 
که با عشق و با امید       شهرِ پر آفتاب منِ بی ستاره ای

سلام خدمت دوستان عزیزم، امروز چند تا شعر از زنده یاد استاد آشفته براتون انتخاب کردم که انشاالله بپسندید.

شمع مجفل

دلارامی سرا پا شعله ، شمع محفل است امشب
                                     نه محفل باشد این ، شهر چراغان دل است امشب

نگاهش­گاه جان می بخشد و گه می نوازد دل
                                    ز محنت خسته را لطف و محبّت شامل است امشب
به رویش بخت گویی می گشاید فال حافظ را
                                     که با شور و غزل خوانی مرادش حاصل است امشب
به مستی تا نظر دارم به چشم آشوب چشمانش
                                      مـحیـط فـتـنـه آرام و زمانـه عـادل است امـشب
 مرا زین بیشتر ای ساقی مجلس خدایی کن
                                     که چشم از باده پوشیدن عذابی مشکل است امشب
به هر سو رو کند قبله است هر کاو قبله نشناسد
                                      مرا این قـبلـه گـر نبود، نـمازم بـاطل است امـشب
به دریای تمنّا ای دل عاشق چه می جویی
                                      صدف بگشوده آغوش و گهر در ساحل است امشب
تماشا را مده فرصت به بدخواه نکو رویان
                                      کـه آن بیگـانه بـا دل از خدا هم غافل است امشب
در این بزم صفا با عشق و حیرت عالمی دارم
                                      که پندارم جهان بیرون از این آب و گل است امشب
دلا تا چند مانی ناتمام از عشق و شیدایی
                                        غنـیمت دان که اسباب جـنونت کـامل است امشب

بود آشفته سر تا پا وجودم زیر گل باران      

                                      که در هر گوشه از خوبان ، بهشتی نازل است امششب

امروز چند تا عکس باحال براتون گداشتم که امیدوارم بپسندید و نظرهم فراموش نشه.

سلام به شما عزیزان، امروز می خوام یه پست متفاوت براتون بذارم،نظرتون راجع بهش چیه؟

When mind knows٫we call it Knowledge.

When heart knows٫ we call it love.

And when being knows٫ we call it meditation.

وقتی ذهن می شناسد، آن را دانش می خوانیم.

وقتی قلب می شناسد، آن را عشق می نامیم

و آن گاه که وجود می شناسد، با مکاشفه روبروئیم.

Respect Life, revere life. There is

nothing more holy then life, nothing more

divine than life.

زندگی را قدر بدان!

حرمتش نگهدار،

هیچ چیز مقدّس تر از آن نیست.

و هیچ چیز ملکوتی تر از آن نیست.

You are not going to inherit anything. You

Have already inherited it- that is your life.

 Be loving and respectful to it.

میراثی به تو نخواهد رسید.

تو پیش از این ارث خود برده ای.

حیات تو میراث توست.

به آن عشق بورز و تکریمش کن.

There is something of immense

Importance about truth:

Unless you find it, it never becomes truth

to you.

If it is somebody ele’s truth and you

borrow it, in that very borrowing it is no

longer true- it has become a life.

حقیقت راز شگفت انگیزی با خود دارد.

مگر آن را بیابی ور نه هرگز به حقیقت تو تبدیل نمی شود.

اگر حقیقت دیگری باشد و تو آن را به عاریه گرفته باشی.

تا آن زمان که عاریه ای بماند، حقیقی نیست.

حقیقت عاریه ای، حقیقت نیست. کذب است و دروغ.

Not speaking is not silence. You may

Not be speaking, you may not be uttering

 anything, But inside a thousand and one

thoughts are running. There is continuous

flow of thoughts, day in, day out.

دم فرو بستن به معنای سکوت نیست.

شاید سخنی نگویی، شاید هیچ نگویی،

امّا هزاران فکر در درونت در آمد و شد می باشند.

جریان مداومی از افکار، روز و شب در حرکت­اند

You need power only to do something

 harmful.

Otherwise love is enough, compassion

is enough.

تو خواهان قدرتی تا آزار برسانی،

و گرنه عشق کافی­ست، مهربانی کافی­ست.

سلام به دوستان عزیز، امروز تعدادی جمله­ی زیبا براتون انتخاب کردم که تو این پست میذارم، انشاالله که مورد پسند واقع شود.

با سلام خدمت دوستان ارجمند، امروز هم یک شعر زیبا از استاد آشفته انتخاب کردم که در این پست قرار می دهم، ان شاالله که مورد پسند واقع شود. ناگفته نماند که همه­ی اشعار استاد، زیبا و دلنشین است و نمی توان بین آن ها زیباترین را انتخاب نمود

سلام به دوستان عزیز، امروز از استاد آشفته شاعر شهیر شهرضایی یک شعر و چند رباعی  انتخاب کرده ام که برایتان در این پست قرار می دهم، پیشکشیست از بنده­ی حقیر، شاید که مورد پسند واقع شود.

۱. دستگاه همایون :

همایون یکى از بزرگ‌ترین دستگاه‌ها مى‌باشد که محبوبیّت خاصّى بین مردم ایران دارد. همایون آوازى است باشکوه، مجلل، آرام و در عین حال بسیار زیبا و دلفریب.

برطبق قول "مرحوم روح‌الله خالقی":  همایون ناصحى است مشفق و مهربان که با کمال شرم و آزرم با مستمعین خود مکالمه و درد دل مى‌کند و با بیانى شیوا چنان نصیحت مى‌کند و پند مى‌دهد که هیچ سخنران را این مهارت و استادى نیست.

از گوشه های مهّم دستگاه همایون می توان به: درآمد، موالیان، شوشتری، چكاوك، بیداد، بیداد كت، نی داود، طرز میگلی، بختیاری، نوروز صبا  نفیر فرنگ، آشور آوند، دنا سری، ابوالچپ، راوندی، راز و نیاز ... اشاره كرد.
* نام رنگ دستگاه همایون كه در ردیف موسیقی ایرانی موجود می باشد فرح نام دارد.

بیات اصفهان :
آواز اصفهان یکی از آوازهای پنج‌گانه­ی موسیقی سنتی ایران است. برخی این دستگاه را جزء دستگاه  شور و برخی آنرا از متعلقات همایون دانسته‌اند.آواز اصفهان از آوازهاى قدیمی ایران است. آوازى است جذاب و گیرا با ریتمى بین شادى و غم.
از گوشه های مهّم مقام بیات اصفهان می توان به:
درآمد، نغمه، بیات شیراز، خجسته، بیات درویش حسن، جامه دران، بیات راجه، عشاق، سوز و گداز و ... اشاره كرد.

۲. دستگاه ماهور:
ماهور طبیعى‌ترین گام و اساس موسیقى فرنگى است. ماهور آوازى است با وقار و ابهت و شوکت خاصى به شنونده القا مى‌کند و آهنگ‌ساز براى بیان شجاعت‌ها و دلیرى از این آواز استفاده مى‌کند. ماهور چون قرین موسیقى فرنگى است، بین جوانان جایگاه خاصى دارد؛ امّا در مجموع آواز ماهور طرب‌انگیز و شاد مى‌باشد. 
گوشه های مهّم دستگاه ماهور عبارتند از:
درآمد، کرشمه، آواز، مقدمه داد، مجلس افروز، خسروانی، دلکش، چهارمضراب و فرود، خاوران، طرب‌انگیز، نیشابورک، نصیرخانى(طوسی)، چهارپاره(مرادخانی)، فِیلی، ماهور، صغیر، آذربایجانی، حصار ماهور(آبول)، زنگوله، نغمه زیرافکنه، نیریز، شکسته، عراق، نهیب، مُحَیِّر، آشورآوند، اصفهانک، خرین، کرشمه، زنگوله، راک‌ هندی، راک کشمیر، راک عبدالله، کرشمه راک، صفیر راک، ساقى‌نامه، کشته، صوفى‌نامه، رنگ حربی، رنگ شَلَخو، رنگ یک چوبه.
۳. سه گاه:
سه گاه از نغمه های قدیم ایران بوده و ریشه­ی كاملاً ایرانی دارد. البته سه گاه در میان ترك ها استعمال زیادی دارد و آنها در خواندن این آواز مهارت زیادی دارند. امّا فارسی زبانان آن را طور دیگری می خوانند، در هر دو آواز با حزن و اندوه همراه است و تاثیر و تالم بسیاری دارد.

از گوشه های مهم این دستگاه عبارتند از: 
درآمد، كرشمه، نغمه، زابل، مخالف، مغلوب، مویه، شكسته مویه، تخت طاقدیس، حدی، رجز، پهلوی، حزین، حاجی حسنی، نغمه مخالف، زنگ شتر، شاه خطایی ...
* رنگ دستگاه سه گاه كه در ردیف موسیقی سنتی ایران وجود دارد به نام دلگشا است.
۴. چهارگاه:
سه‌گاه و چهارگاه با یکدیگر پیوستگى خاصى دارند. این‌گونه رابطه بین هیچ دو دستگاه دیگر وجود ندارد. تمامى گوشه‌هاى سه‌گاه را مى‌توان در چهارگاه با تغییر مقام اجرا نمود. البته چهارگاه چند گوشه­ی مخصوص بخود دارد که در سه‌گاه اجرا نمى‌شود. از طرفى مقام‌هاى این دو دستگاه به قدرى با یکدیگر متفاوتند که مى‌توان گفت هیچ دو مقامى در موسیقى ایرانى این‌گونه باهم فرق ندارند. چهارگاه از نظر علمى مهّم ترین مقام موسیقى ایرانى است. این آواز نماینده­ی جامع و کاملى از تمام حالات و صفات موسیقى ایرانى است. به طورى که تمام صفات عالى و ممتاز گام‌هاى ایرانى را مى‌توان در چهارگاه به طور یکجا پیدا کرد.

یه شعر و یه مطلب براتون تو این پست گذاشتم، امیدوارم که خوشتون بیاد. خواهشاً نظر بدید و بگید که از چه مطالبی بیشتر خوشتون میاد که در حدّ توان در پست های بعدی قرار بدم.  

                                              مپسند که دور از تو برای تو بمیرم
                                              صید تو شدم من که بپای تو بمیرم

                                           هر عضو ز اعضای تو غارتگر دلهاست

                                                  ای آفت جان بهر کجای تو بمیرم

                                        گر عمر ابد خواهم از آنست که خواهم  

                                                 آنقدر نمیرم که به جای تو بمیرم

                                                با همه لطف تو هم از روی عتابست

                                                   تا هم ز جفا هم ز وفای تو بمیرم

                                                 آخر دل حساس ترا کشت امیرا   

                                                 ای کشته احساس برای تو بمیرم

                                                                                                     امیری فیروزکوهی

سخنان دلاویز

ای درویش! توحید نه آن است که او را یگانه دانی، توحید آن است که او را یگانه باشی.

اگر بر سر آب روی خسی باشی، اگر به هوا پری مگسی باشی، دلی به دست آور تا کسی باشی.

یکی، چهل سال علم آموزد چراغی نیفروزد، یکی سخنی گوید دل خلقی بسوزد.

مست باش و و مخروش، گرم باش و نجوش، شکسته باش و خاموش که سبوی درست به دست برند و سبوی شکسته را به دوش.

دشواری خلق از سه چیز است: از وقت، پیش می خواهند و از روزی، بیش می خواهند و از آن دیگری، از آن خویش می خواهند.

طاعت به امید بهشت مزدوری است، مزدوری از دوستی دوری است.

دی رفت و باز نیاید. فردا را اعتماد نشاید. وقت را غنیمت دان که دیر نپاید. بسی بر نیاید که کسی را از ما یاد نیاید.

شریعت آب است و حقیقـت آفتاب، جهان زنـده بـه آب است و روشن به آفتـاب. میان حاجی و کعبه، بادیـه در میان است و میان بنده و حق، نفس در میان است.

در سخاوت چون باد باش که بر هر کس وزی، در شفقت چون آب باش که به هر کشتی برسی، امّا در صحبت وحشی باش تا با هر کس نیامیزی.                                                                                                                       

                                                                                                               خواجه عبدالله انصاری

به من خندیدی
و نمی دانستی
به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سالها هست که در گوش من آرام­،آرام
خش خش گام تو تکرارکنان
میدهد آزارم
و من اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چرا

خانه کوچک ما
سیب نداشت

                       حمید مصدّق

با تشکر از دوستان رادیو گلها که این شعر زیبا رو به پست الکترونیکی من فرستادند و من هم با اجازه­ی آن ها در این پست قرار می دهم.

اخلاق سياسى در سيره‏ى امام على(ع)

حضرت على(ع) از زمان ظهور اسلام همواره در جبهه‏ى حق بود و رفتار و شجاعت و جوانمردى‏اش، تصويرى زيبا از اسلام را متجلّى مى‏كرد. او جلوه‏ى واقعى و كامل حق به شمار مى‏آيد. در كردار، جهاد، ايثار، تقوا، پاسدارى از اسلام، ستيز با شرك و در دانش، ايمان و عمل صالح، عالى‏ترين نمونه از تربيت شدگان مكتب قرآن و رسول بود. حضرت على(ع) از آغاز بعثت رسول خدا در راه حق مجاهده كرد و هيچ گاه براى هواى نفس و قدرت‏طلبى دست به شمشير نبرد. او در تمام جنگ‏هاى صدر اسلام يك هدف را تعقيب مى‏كرد و آن ترويج دين اسلام و حاكم كردن اخلاق دينى بر اخلاق جاهلى بود.

يكى از زيباترين جلوه‏هاى انگيزه‏ى الهى حضرت، پيكار «خندق» است. در اين جنگ سرنوشت ساز كه پيروزى در آن براى هردو جبهه‏ى حق و باطل تعيين كننده‏ى مسير آينده بود، حضرت با عمرو بن عَبْدُوَدّ، پهلوان نامدار دشمن، رو به رو شد. وقتى امام بر عمرو غلبه يافت دشمن با انداختن آب دهان به وى اهانت كرد. حضرت او را رها ساخت و پس از مدتى به هلاكت رساند. امام درباره راز اين عمل فرمود:

«در آن لحظه عصبانى بودم و ترسيدم اگر او را به حال عصبانيت بكشم، كردارم از روى هواى نفس باشد نه به خاطر خدا. به همين جهت رهايش كردم و وقتى برخشم خويش غالب شدم، به او حمله بردم.»

حضرت در تمامى عرصه‏هاى زندگى، مظهر كامل عبوديت الهى بود. اين امر در شخصيت سياسى وى كاملاً آشكار است. پس از رحلت پيامبر(ص)، ابوبكر به خلافت رسيد. ابوسفيان كه در پى فرصتى براى ايجاد فتنه در جامعه‏ى نوپاى اسلامى بود، از اميرمؤمنان خواست خلافت ابوبكر را نپذيرد و گفت: «اگر بخواهم، زمين را از سرباز و اسب پر مى‏كنم و خلافت را از او مى‏ستانم.»[1]

حضرت على(ع) كه نيك مى‏دانست ابوسفيان از غصب خلافت خشنود است، به او فرمود: «اى ابوسفيان! مؤمنان نسبت به يكديگر خيرخواه‏اند، اما منافقان مردمى حيله‏گرند و به يكديگر خيانت مى‏كنند. اگرچه خانه‏ها و بدن‏هايشان به يكديگر نزديك باشد.»[2]

امام مى‏دانست براى رسيدن به حق خود نبايد به هر وسيله‏اى دست يازد؛ به همين دليل، درخواست ابوسفيان را رد كرد[3] و تا زمانى كه مردم به او روى نياوردند، هرگز براى كسب قدرت گام برنداشت.

در دوران خلافت خلفاى سه گانه، حضرت هيچ اقدامى جهت تضعيف آنان انجام نداد و همواره آن ها را درتدبير امور يارى كرد. بر اساس سياست رايج در جوامع بشرى، حضرت على(ع) بايد زمينه­ی لازم براى رسيدن به قدرت را حتى به بهاى تضعيف خلفا، فراهم مى‏آورد؛ اما او تنها رضا و عبوديت خداوند را در نظر داشت و هيچ گونه پيمان شكنى را حتى با عالى‏ترين اهداف، مجاز نمى‏دانست. اين در حالى است كه حضرت همواره بر حق خويش در «خلافت» تأكيد كرده و خلفاى پيشين را نامشروع مى‏داند.[4] او حكومت را حق مسلّم خود دانسته ولى براى رسيدن بدان، هيچ روش نامشروعى را انتخاب نمى‏كند و حتى از دادن وعده‏اى كه نتواند بدان وفا كند مى‏پرهيزيد. امام از پايمال شدن حق خويش توسط خلفا ناراضى بود، اما براى تثبيت موقعيتش هرگز نخواست جايگاه خلفا را تضعيف كند. علاوه بر اين، براى پشتيبانى از اسلام و تضمين تداوم آن، از هيچ كوششى دريغ نمى‏ورزيد. اين تلاش شامل گفتمان و مناظره با يهوديان و مسيحيان، راهنمايى و ارشاد خلفا در امر مملكت‏دارى، قضاوت و داورى در دادخواهى‏هاى دشوار، بيان احكام دين و... بود.[5]

حضرت پس از مرگ عمر، در شوراى شش نفرى «انتخاب خليفه» قرار گرفت. امام اصولاً اين شورا را مشروع نمى‏دانست و از اينكه با مردانى چون عثمان و طلحه همپايه گرديده است، ناخرسند بود. وى در اين باره مى‏فرمايد:

«شگفتا كسى كه در زندگى مى‏خواست خلافت را واگذارد چون اجلش رسيد، كوشيد تا آن را به عقد ديگرى در آورد... من آن مدت دراز را با شكيبايى به سر بردم، رنج بردم و خون دل خوردم. چون زندگانى او به سرآمد، گروهى را نامزد كرد و مرا در جمله‏ى آنان در آورد. خدا را چه شورايى! من از نخستين چه كم داشتم كه مرا در پايه‏ى او نپنداشتند و در صف اينان داشتند، ناچار با آنان انباز، با گفتگوشان دمساز گشتم، اما يكى از كينه راهى گزيد و ديگرى داماد خود را بهتر ديد، اين دوخت و آن بريد، تا سومين به مقصود رسيد.»[6]

با وجود اين نارضايتى، باز هم درستى و راستى را فداى قدرت‏طلبى نكرد. عبدالرّحمان بن عوف به او گفت: با تو بيعت مى‏كنم كه طبق كتاب خدا و سنّت پيامبر(ع) و روش ابوبكر و عمر با مردم رفتار كنى. حضرت فرمود: «مى‏پذيرم، ولى طبق كتاب خدا و سنّت پيامبر و آنچه خود مى‏دانم، عمل خواهم كرد.» عبدالرّحمان شرط خود را با عثمان در ميان نهاد و او پذيرفت. اين ماجرا سه بار تكرار شد و پاسخ حضرت على(ع) و عثمان همواره يكسان بود؛ آن گاه عبدالرّحمان با عثمان بيعت كرد. امام مى‏توانست شرط عبدالرّحمان را بپذيرد و پس از رسيدن به خلافت، بر اساس كتاب خدا و سنّت رسول(ص) عمل كند؛ ولى چون تقوا و ترس از خداوند، معيار تمام اعمال و رفتار او است، هرگز نمى‏تواند پيمان خود را زير پا نهد. تفاوت حضرت(ع) با عثمان و ديگران در همين جا است؛ عثمان گرچه وعده كرده بود طبق كتاب خدا و سنّت پيامبر و شيخين عمل كند و بنى‏اميه را بر مردم مسلّط نسازد؛ ولى وقتى به خلافت رسيد، به هيچ يك از وعده‏هايش عمل نكرد.[7]

شايان توجّه است كـه عمر بن خطـاب تركيب «شورا» را به نحـوى تعيين كرده بود كه انتخـاب عثمان به عنوان خليفه، در آن قطعى بـاشد؛ چنان كه عبدالفتّاح عبدالمقصود در اين زمينه مى‏نويسد: «وصيت عمر بدين شورا مانند قرار داد رسمى بود كه آن مرد مظلوم (على(ص)) بايد مغلوب باشد.»[8]

در دوره‏ى خلافت عثمان، حضرت على(ع) با آن كه از تضييع حق خويش ناخشنود بود، به سكوتش ادامه داد و تا آن جا كه مى‏توانست در مقابل شورشيان مقاومت كرد تا عثمان نجات يابد. پس از قتل عثمان، زمانى كه مردم يكپارچه به امام روى آوردند و بيعت كردند، برخى مانند سعد بن ابى‏وقّاص، عبدالله بن عـر و اسامة بن زيد از بيعت سربـاز زدند. عـده‏اى از يـاران امـام خواستند بـه زور از آنان بيعت بگيرند، ولى با نهى حضرت رو به رو شدند. پس از بيعت، طلحه و زبير نيز با هدف مخالفت و پيمان شكنى نزد حضرت شتافتند و گفتند: مى‏خواهيم براى به جاى آوردن اعمال عُمره به مكه برويم. امام آنان را در رفتن آزاد گذاشت و فرمود: «هدفتان حيله است نه عمره!».[9]

اصولاً امام در تمام دوران خلافتش مانع حركت مردم از حوزه‏ى حكومتى‏اش نمى‏شد؛ هرچند به سوى شام روند. چون بر اساس اصول اخلاقى حاكم بر انديشه‏ى وى، هرگز «قصاص قبل از جنايت» روا نيست.[10] حضرت درباره‏ى پيمان شكنى آنان فرمود:

«چون به كار برخاستم، گروهى پيمانِ بسته شكستند و گروهى از جمع دينداران بيرون جستند و گروهى ديگر با ستمكارى دلم را خستند.»[11]

امام پس از رسيدن به حكومت هرگز نخواست اقدامى غير عادلانه مرتكب شود و در مقابل خواست‏هاى نارواى طلحه و زبير ـ كه حكومت بصره و كوفه را مى‏خواستند ـ مقاومت كرد؛ در حالى كه بر اساس اصول حاكم بر سياست جوامع بشرى، مى‏توانست تا زمان «تثبيت قدرت» به تقاضاى آنان پاسخ مثبت دهد. برخورد امام با كارگزاران عثمان نيز از همين زاويه قابل تحليل است. ايشان پس از رسيدن به خلافت، بى‏درنگ به عزل كارگزاران وى پرداخت. نزاع معاويه با حضرت نيز رهاورد همين تصميم بود. اگر امام به عزل معاويه نمى‏پرداخت، جنگ صفّين و پيامدهاى آن تحقّق نمى‏يافت؛ ولى حضرت على(ع) را ناشايست و ناصالح مى‏دانست و با آنكه از فرجام كردارش آگاه بود، در جهت عزل او گام برداشت. حضرت در خطبه‏اى به همين مطلب اشاره مى‏كند:

«گويى او را مى‏بينم كه از شام بانگ برداشته است و پرچم‏هاى خود را پيرامون كوفه برافراشته، چون ماده شتر بدخو كه دوشنده‏ى خود را با دندان بدراند و سرها بر زمين بگستراند. دهانش گشاده، ستم و بيداد را بنياد نهاده، به هر سو تازان، حمله او سخت گران. به خدا كه شما را در اين سوى و آن سوى زمين پراكنده گرداند، چندان كه جز اندكى به مقدار سرمه‏ى چشم از شما باقى‏نماند.»[12]

قبل از آغاز پيكار صفّين، لشكريان معاويه زودتر از ياران امام به آب رسيدند و آن ها را محروم ساختند. در اين موقعيت، با اينكه حضرت قصد داشت غائله از طريق مذاكره پايان پذيرد، در اين امر توفيق نيافت و يارانش را با خطبه‏اى حماسى به عقب راندنِ لشكريان معاويه تحريك كرد و سپاه امام با حمله‏اى سريع، دشمن را عقب راند. پس از دستيابى به آب، برخى از ياران حضرت قصد داشتند لشكريان معاويه را از آن محروم سازند؛ امام آن ها را از اين كار بازداشت.[13]

اصولاً مشى امام، بر جلوگيرى از بروز جنگ بود و قبل از آغاز جنگ، تمام تلاش خود را براى جلوگيرى از آن انجام مى‏داد. اين رويه را در جنگ‏هاى جمل، صفّين و نهروان در پيش گرفت ولى نتيجه‏اى به دست نياورد. قبل از آغاز جنگ جمل، نامه‏ها و قاصدهاى مختلفى را به سوى عايشه، طلحه و زبير روانه ساخت و آنان را از عاقبت كار خويش آگاه كرد؛ ولى آنان به هيچ عنوان زير بار حقّ نرفتند. همچنين قبل از آغاز جنگ، يارانش را از پيش دستى در حمله و دشنام دادن به لشكريان معاويه باز داشت:

«با آنان جنگ نكنيد تا زمانى كه آنان جنگ را آغاز كنند؛ چرا كه ـ سپاس خدا را ـ حجّت با شماست؛ و رها كردن آن ها تا دست به پيكار گشايند، حجّتى ديگر براى شما بر آن هاست. اگر به خواست خدا، شكست خوردند و گريختند، آن را كه پشت كرده، نكشيد و كسى را كه دفاع از خود نتواند، آسيب مرسانيد و زخم خورده را از پا در مياوريد. زنان را با زدن برمينگيزانيد؛ هرچند آبروى شما را بريزند يا اميرانتان را دشنام گويند؛ چرا كه توانِ زنان اندك است.»[14]

دو رويكرد متضاد            

اميرمؤمنان(ع) در موقعيتى اين روش سياسى و اخلاقى را پيش گرفته بود كه دشمن از هيچ گونه نيرنگى خوددارى نمى‏كرد؛ معاويه و عمرو بن عاص براى رسيدن به قدرت، به هر روشى متوسّل مى‏شدند. آنان در عمل، خواهان دستيابى به سياست و قدرت به مفهوم مطلق آن بودند؛ لذا رويارويى امام با اين اشخاص، از لحاظ اخلاقى، بسيار معنادار است.

جنگ اميرمؤمنان(ع) با معاويه، نبرد دو طرز فكر كاملاً الهى و شيطانى و جنگ اخلاق با بى‏اخلاقى بود؛ همان طور كه مهم‏ترين منبع انديشه و عمل امام، اعتقاد مطلق وى به اصول اسلامى و اخلاقى است. حضرت على(ع) حكومت را به خاطر حاكم كردن اصول و اخلاق اسلامى مى‏خواست و معاويه براى زير پا نهادن آن اصول و ارضاى هوس‏هاى خويش. اين تفاوت، بسيار مهم است! معاويه هرگز در سياست روش اخلاقى پيش نمى‏گرفت و هدفى جز كسب قدرت و به حكومت رساندن بنى‏اميه نداشت. عبدالفتّاح عبدالمقصود در اين زمينه مى‏نويسد:

«فرمانرواى شام به ناحق خواستار حكومت بود و بدون داشتن شيوه و سيره‏اى اسلامى، در ميان مردم مى‏گرديد و سياست خود را اجرا مى‏كرد. اگر شعائر و مناسك و آداب مذهبى، همچنان در شام اجرا مى‏شد و از ميان نرفته بود و اگر آداب و رسوم و صورت ظاهر عبادت‏ها در چارچوب معمولى و عادّى خود حفظ مى‏شد، بايد گفت كه «دين» در حقيقت، صرفاً عبارت از پوسته و رويه نيست؛ «دين» عبارت است از ارزش‏ها، اصول و بنيان‏هايى كه همگى باهم به پيش مى‏روند.»[15]

تصويرى كه تاريخ از معاويه و عمرو بن عاص ارائه مى‏دهد، با آنچه «ماكياولى» در سياست‏نامه‏اش تبيين كرده، كاملاً منطبق است. اصول سياسى معاويه حتى با اصول جوانمردى ـ كه رعايت آن ها در دوره‏ى جاهليت در جزيرة‏العرب مورد تأكيد بود ـ متضاد مى‏نمود. البته مشكل حضرت على(ع) تنها معاويه نبود بلكه از آغاز زمامدارى، روياروى كسانى قرار گرفت كه به اصول اخلاقى پايبند نبودند. طلحه و زبير كه در نخستين جنگ «جمل» مقابل امام ايستادند، پيمان شكن بودند و بيعت خود با حضرت را زير پا نهادند. معاويه نيز از همان آغاز روش دروغ و نيرنگ پيش گرفت؛ او به خاطر منافع سياسى، امام را به دروغ به قتل عثمان متّهم كرد؛ در حالى كه خود مى‏دانست امام براى جلوگيرى از قتل عثمان تلاش فراوان كرد. امام اين نكته را بارها در نامه‏هايش به معاويه گوشزد نمود[16]؛ البته اين تذكّرات در روش وى هيچ تأثيرى نمى‏گذاشت. معاويه در غارت بيت المال مسلمانان هيچ گونه مانعى پيش روى خود نمى‏ديد و آن را براى تحقّق اهداف شخصى به كار مى‏گرفت.

معاويه از هر روشى براى جذب ياران امام على(ع) استفاده مى‏كرد و زمانى كه موفّق به جذب آنان نمى‏شد، براى از ميان بردنشان به شيوه‏هاى ديگر ـ همچون ترور ـ مى‏پرداخت. وعده و وعيدهاى معاويه بسيار تأثيرگذار بود و رخنه‏هاى اساسى در لشكر امام پديد آورد! طه حسين در تحليلى از زندگى حضرت مى‏نويسد:

«على(ع) بر اساس روشى عمل مى‏كرد كه در آن فقط انسان‏هايى كه آخرت را به دنيا ترجيح مى‏دادند، مى‏توانستند راضى باشند؛ ولى معاويه دنياى افراد را تأمين مى‏كرد. حضرت على (ع) در دوره‏اى بر اين اساس عمل مى‏كرد كه ديگر روحيه‏ى حاكم در صدر اسلام دگرگون شده و دنيا پرستى در ميان مسلمانان رواج يافته بود. به همين دليل، مردم نمى‏توانستند در مقابل وسوسه‏هاى مادّى معاويه مقاومت كنند.»[17]

روش معاويه، «پيمان شكنى» بود و به هيچ يك از وعده‏ها و پيمان‏هاى خود وفا نمى‏كرد. عبدالفتّاح عبدالمقصود در اين باره مى‏نويسد:

«به هيچ وجه از اين شخص كه براى به دست آوردن قدرت و حكومت پيوسته مى‏كوشيد، شنيده يا ديده نشده است كه در ضمن سير و حركت به سوى هدف، ناچار شده باشد كه وسايل و ابزار رسيدنش را به طرف جادّه مستقيم و درست برگردانده باشد يا راه سرشت‏هاى والا با ارزش انسانى در پيش گيرد؛ زيرا در تمام اين مدت آنچه وى را به نيازش مى‏رسانيد و حاجتش را برآورده مى‏كرد، انحراف و كجروى بود.»[18]

معاويه از لحاظ شخصيتى، در مقايسه با امام(ع) ضعف‏هاى بسار تحقيرآميزى داشت و براى جبران اين كمبودهاى جدّى، از هر وسيله‏اى سود مى‏جست. عرب آن روز، امام را در شجاعت، شهامت، پايمردى در امر الهى، عدالت، برابرى و اصول والاى انسانى، بالاترين مردمان مى‏دانست و اين، براى معاويه بسيار سنگين بود. او همچنين مى‏دانست هيچ گاه نمى‏تواند در پيكار نظامى بر امام چيره شود؛ از اين رو براى غلبه بر حريف، اصول اوّليّه اخلاقى را هم زير پا مى‏گذاشت. در آيين معاويه، دادگرى با ستم، راستگويى با دروغ و وفادارى با خيانت تفاوت نداشت. در نگاه او، همه نيكى‏ها و بدى‏ها ابزار سلطه جويى و هوسرانى بود و تا هنگامى كه وى را به اهدافش مى‏رساند، تفاوت نداشت.

حضرت على(ع) مردم را به حق و عدالت دعوت مى‏كرد، ولى معاويه براى پيشبرد اهدافش از هر وسيله‏اى بهره مى‏برد. عبدالفتّاح عبدالمقصود درباره آن دوران مى‏نويسد:

«جان‏ها شروع به منحرف شدن از راه راست كرد، ايده‏هاى والاى معنوى رو به سراشيب سقوط گذاشت، ارزش‏ها واژگونه شد، پيشانى‏ها به سو دنيا روى گذاشت و دل‏ها از خدا دور گردید. در نظر اكثريت عظيم مردم، سخن آخر و تعيين كننده در اختيار «مادّيات» قرار داشت و در هنگام سنجش و ارزيابى اشخاص، برترى از آنِ مادّه بود كه در دو ركن قدرت (شمشير و ثروت) نمايان مى‏گرديد!»[19]

در واقع اين همان خطرى بود كه پيامبر(ص) بارها هراس خود را نسبت به وقوع آن در بين مسلمانان ابراز كرده بود:

«آنچه پيش از هرچيز درباره شما انديشناكم، آن است كه شكوفه‏هاى خوشى و لذّات دنيوى به شما روى آورد.»[20]

امروز دو مطلب براتون در وبلاگ قرار می دهم، امیدوارم که از این مطالب خوشتون بیاد و خواهشاً نظر هم بدید.

خواجه عبدالله انصاری (481 – 396) (شیخ الاسلام عبدالله انصاری هروی) صوفی، نویسنده و شاعر مشهور ایران در قرن پنجم هحری است. تحصیلاتش در علوم ادبی و دینی بود، به دو زبان پارسی و عربی شعر می سرود و در حدی و فقه توانا بود. از وی آثار فراوانی به جا مانده است که نثری موزون و زیبا آمیخته با شعر دارند.

 مهمترین آثار وی عبارتند از: مناجات نامه، نصایح، زادالعارفین، کنزالسّالکین، قلندرنامه، محبّت نامه، رساله ی دل و جان، رساله ی واردات و الهی نامه. آن چه می خوانیم از مناجات نامه ی اوست[1]:

پند بزرگان

ای عزیز! عمر را به نادانی به آخر مرسان، بیاموز و بیاموزان، علم اگر چه دور باشد، بطلب. کم گوی و کم خور و کم خفت باش. در سختی ها صبر پیش گیر. بر شکسته و بر ریخته و بر گذشته افسوس مخور. به آن چه در دست داری شادمان مباش و آن چه از دستت رفت، غم و دریغ مخور. در سخن صواب اندیش باش. کس را به افراط مگوی و مستای، اگر چه به زیان افتد. از برای اندک چیزی خود را بی قدر مکن. اگر صلح بر مراد نرود، آماده ی جنگ باش. کار که به صلح نیاید، دیوانگی در او بباید. بر اندک خود قانع مباش. در مهمّات[2]، ضعیف رأی و سست همّت مباش. حرمت[3] را به از مال دان. از آموختن علم و پیشه عار مدار. جمع مال را اقبال[4] دان و خرج مال را ادبار[5].

امروز یک شعر انتخاب کرده ام و برای شما در این پست می گذارم، ان شاءالله که از این شعر لذت ببرید.

مرا

تو

بی سببی

نیستی.

به راستی صلت کدام قصیده ای

ای غزل ؟

ستاره باران جواب کدامین سلامی

به آفتاب

از دریچه ی تاریک؟

کلام از نگاه تو شکل می بندد.

خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی!

پس پشت مردمکانت

فریاد کدام زندانی است که آزادی را

به لبان برآماسیده ی گل سرخی برتاب می کند ؟

ورنه،

این ستاره بازی

حاشا

چیزی بدهکار آفتاب نیست.

نگاه از صدای تو ایمن می شود.

چه مؤمنانه نام مرا آواز می کنی!

و دلت

کبوتر آشتی است،

در خون تپیده

به بام تلخ.

با این همه

چه بالا

چه بلند

پراز می کنی!

                  احمد شاملو (1380-1304)

حالا ترجمه ی متن پایین را برایتان می گذارم، این ترجمه را خودم انجام داده ام اگر در آن نقایصی مشاهده کردید به بزرگی خودتان ببخشید

عربستان سعودی

معرفی:

سیستم رسانه ای عربستان سعودی شبیه هر کشوری، در تاریخ خاص خود، ریشه دار است. هرگز به طور رسمی مستعمره نکرده است، دولت جدید عربستان سعودی در1932 بعد از اینکه عبد العزیز آل سعود چهار ایالت عربی را شکست داد و مکه، شهر مقدس اسلام را گرفت، تشکیل شد. عبد العزیز آل سعود سپس پشتیبانی قبیله های عربی، رهبران دینی(به آلما یا آلاما شناخته شده) و بازرگانان را کسب نمود؛ تمامی منطقه ی متحد تحت حکومت خانواده ی سعود بود و او پادشاهی خود را اعلام کرد.[1] اما نظام پادشاهی او دارای عمر طولانی و با دوام است و برای دست یابی ها مانع نمی شود که این قسمت خوب آن است، در ابتدای 1940 با جریان اجاره ی درآمد نفتی رشد پیدا می کند.. 

 این درآمد به نظام سلطنتی، این توانابی را داده است تا برای توسعه و نیرومند شدن بیش از حد نیروی امنیت متمرکز شده و افزایش تأثیر عربستان سعودی در امور منتطقه ای، سود ها را به همه ی بخش ها ی عامه ی مردم سپاس گزار تحویل بدهد تا آن ها را دریافت کنند، ، بدان وسیله میانگیری برخی از مسائل امنیتی با چندین مرز مواجه شد.[2]

 از وقتی که او در 1953 فوت کرد، پادشاهی عبد العزیز آل سعود توسط پسران مختلفش موفق بوده است و قدرت حاکم خانواده ی سـعود در عربستان سـعودی متمرکـز شده و کاهش نیافته، باقی مانده است.[3]

پادشاه فعلی، فهد عبد العزیز آل سعود این لقب را در1982 به عهده گرفت.[4] فهد مجموعه هایی از سوخت رسانی ها را در اواسط سال 1990 تحمل کرد، برادر ناتنی او، ولیعهد عبدالله پادشاه شد و حاکم کارآمد عربستان سعودی باقی ماند.

قوانین

الف) قانون اساسی

 عربستان سعودی یک سلطنت مطلقه است و قانون اساسی غیر مذهبی نوشته شده ندارد. سلطنت از امتناعش دفاع می کند که یک قانون اساسی نوشته شده ی غیر مذهبی بر کشوری که قبلاً قانون اساسی در فرم کتاب قرآن، کتاب مقدس اسلام و سنت پیامبر داشته، اتخاذ کند. در 1 مارس 1992، احتمالاً در پاسخ به تقاضاهای بین المللی مبنی بر نوشتن قواعد حقوقی، پادشاه فهد سه قانون اصلی را تصویب کرد: قانون اصلی حکومت و دو قانون شکلی. یک قانون شکلی، قانون  انجمن شورایی، به جایگزینی شورای حکومتی و دیگر حقوق شهرستان ها مربوط می شود و همچنین به قانون رابطه بین نمایندگی های حکومت و فرمانداری های منطقه ای مربوط می شود.[5]  

قانون اصلی گاهی به قانون اساسی عربستان سعودی ارجاع داده می شود اما مثل یک مرجع گمراه کننده است. فصل 1، ماده ی 1 قانون اساسی با صراحت مقرر داشته که قانون اساسی عربستان سعودی فقط قرآن و سنت است.[6] نه تنها قانون اصلی، قانون اساسی نیست، بلکه آن هیچ شرایطی را در جهت جستجو برای مدون کردن شامل نمی شود یا در غیر این صورت  به روشی که در قرآن و سنت بدان راهنمایی کرده، تعبیر شده است. در عوض قانون اصلی نقش های انتصابی حکومت به روحانیت به عنوان حاکمان سوری موضوعات قانونی به صورت دست نخورده واگذار شده است، مضافاً بر اینکه باقی ماندن اقتدار مطلق شاه برای مشخص کردن نتیجه ی همه ی اختلافات قانونی تضمین شده است.[7]

ب) قانونگذاری داخلی

قانونگذاری سعودی توسط هیأت وزیران برنامه ریزی شد که می بایست به تأیید فرمان سلطنتی می رسید تا اطاعتش را با قانون شرعی تضمین کند. دادگاه های تشکیل شده از سیستم عدالت دینی که قضاتشان توسط خانواده ی سلطنتی منصوب شده است. وظایف پادشاه همان قدر،در عالیترین دادگاه استیناف، قدرت بخشش دارد.

قانون کیفری، غیر مدون است و جریمه ها با صلاح دید حزب چپ مبنی بر سابقه و رسوم قضاوت می شوند، یک قانون بازداشت و زندان وجود داد که با اعدام ها، قانون بازداشت و زندان افول پیدا می کند. آن شورای عالی زندان ها را تأسیس می کند که بر روش ها و رویه های زندان، نظارت بکنند.[8] یک قانون بازرگانی و گسترده ی داخلی وجود دارد که هدفش، تشویق توسعه ی اقتصادی است.

1 –  قانون حرب کارگر و کارگران[9]

قانون تصحیح شده در سال 2005 شامل بندهایی است که حمایت از کارگران را که قبلاً تنظیم شده، توسعه می دهد. آن، به خوبی حق زنان برای کار در تمام بخش های سازگار با محیطشان را به خوبی اجبار شرکت های بزرگ برای تأسیس کردن شیر خوارگاه ها و مراکز مراقبت روزانه به رسمیت می شناسد. به هر حال، قانون در مقابل کارگران خارجی و مهاجر به وسیله ی قید کردن اینکه حداقل 75% کارگران هر شرکت باید شهروند سعودی باشند، تبعیض قائل شد و با به اجرا درآوردن سیاست « سعودی تبار بودن»، کاهش تحت الحمایگی شاه به کار خارجی را تصویب کرد.

دستور شماره ی 37 از 1994 تأکید می کند که کار فرما ها باید اجرت برابر برای شرایط برابر و محیط کار بین کارگران زن و مرد فراهم بنمایند. همچنین یک سفارش هیأت وزیران(شماره ی 85 از 1997) مربوط به فراهم کردن فرصت های اشتغال برای افراد معلول موجود می باشد.[10]

2 –  قانون بیمه ی عمومی

فصل1، ماده ی 2.7 قانون بیمه ی عمومی[11]، توضیح می دهد که واژه ی « کمک کننده » به این معنی است، هر شخصی که موضوع بیمه است، یک زن یا مرد باشد، بدینگونه اسفاده از آن در یک فرم مردانه به شرط شامل بودن زن، تا جاییکه به آن اختصاص داده شود.

 فصل2، ماده ی 2 ایالات:

1 -  شعبه ی خطرات شغلی، برای همه ی کارگران بدون هر تبعیض جنسی، ملیتی با سنی باید اجباراً عملی انجام داده باشد.

2 – شعبه ی مقرری سالانه برای تمام کارگران سعودی بدون هر تبعیض جنسی، اجباراً عملی انجام داده باشد.

به عبارت دیگر، همه ی کارمندان و کارگران داخلی از حمایت قانونه بیمه ی عمومی محروم هستند.

ج) حقوق بین الملل

پادشاه عربستان سعودی به قرارداد بین المللی علیه شکنجه در 1997، قرارداد بین المللی حذف همه ی شکل های تبعیض نژادی در 1997، قرارداد بین المللی حذف همه ی شکل های تبعیض علیه زنان در 2005 و قرارداد حقوق کودک در 1996 پیوست. عربستان سعودی هر یک از مقاوله نامه های اختیاری را نپذیرفت. آن به 15 قرارداد های ILO، شامل قرارداد تبعیض C111 (اشتغال و تصرف) و قرارداد اجرت برابر C100، تأکید کرده است.

آن همچنین بر قرارداد پیشگیری و مجازات جنایت نسل کشی 1948، چهار قرارداد ژنو 12 آگوست 1949 و مقاوله نامه های الحاقی قرارداد ژنو 12 آگوست 1949 و قراداد یونسکو 2001 علیه تبعیض در آموزش تأکید کرده است.

موافقت نامه های منظقه ای

عربستان سعودی یک عضو متحد عربی، به خوبی سازمان اجلاس اسلامی تآسیس کرده است، ستادی که در شهر سعودی جده واقع شده است. آن امضا کننده ی منشور، اطلاعیه ی کاریوی حقوق بشر در اسلام است.[12]

آن همچنین یکی از اعضای کشورهای تولید کننده ی نفت (OPEC) و شورای همکاری خلیج (GCC) است، سازمان ها با بیشترین اهداف اقتصادی، تقویت همکاری و تلفیق سیاست های ایلات را طرح ریزی می کنند.

 تحقق یافتن حق عدم تبعیض

حقوق بشر یک راه طولانی برای رفتن به عربستان سعودی دارد. احزاب سیاسی و اتحادیه های تجاری به خوبی تظاهرات و اعتراضات عمومی ممنوع شده اند. آنجا جامعه ی مدنی مستقل یا انجمن خود جوش ندارد و حقوق بشر حامیان سواستفاده و بد فتاری هستند. اغلب منتقادان رژیم، دستگیر شده، مورد اذیت و آزار قرار گرفته و از سخنرانی های عمومی منع شده اند. در سپتامبر 2005، واجها الهویدر یک فعال حقوق بشر توقیف شده بود و در ازای شرط آزاد شدن، حمایت از حقوق بشر خود را متوقف کرد. بسیاری از سازمان های بین المللی شامل سازمان عفو بین المللی که منع شده بودند به کشور دسترسی پیدا کردند.[13]

همـان قدر از آن چـه گفته شد معلـوم است، قـانونـگذاری ضد تبعیـض در عـربستان سعودی، فوق العاده ضعیف است. سانسور سنگین است و برای تمام شکل های رسانه و ارتباطات ادامه دارد. (مطبوعات، تلویزیون، کتاب ها، اینترنت و غیره). هر چیزی که به اسلام، حکومت یا استبداد تعرض فرض شده، غدغن شده است.

Introduction

The media system of Saudi Arabia, like that of every country, is rooted in its particular history. Never formally colonized, the modern state of Saudi Arabia was established in 1932 after Ibn Saud defeated four Arabian states and captured Mecca,Islam’s holiest city. Ibn Saud then obtained the support of the Saudi tribes, the religious leaders (known as the ulema or ulama,) and the merchants, united the entire area under the Saud (“Saud”) family's rule and declared himself King.[1] But the Kingdom’s longevity and stability is due in good part to its unfettered access, beginning in the 1940’s, to a growing stream of oil rent income. This income has given the monarchy the ability to deliver benefits to all sectors of a populace grateful to receive them, to develop a very powerful centralized security force, and to increase Saudi Arabia’s influence in regional affairs, thereby buffering some of the security problems it faced on several Borders.[2]

Since his death in 1953, King Ibn Saud has been succeeded by various sons and the power of the ruling Saud family in Saudi Arabia has remained concentrated and undiminished.[3] The current King, Fahd Ibn Abdul Aziz Al-Sa'ud (“Fahd”), assumed the title in 1982.[4] When Fahd suffered a series of stokes in the mid-1990’s, his half-brother, Crown Prince Abdullah, became and remains the effective ruler of Saudi Arabia.

The laws:

A)The Constitution

Saudi Arabia is an absolute monarchy and has no written secular constitution. The monarchy defends its refusal to adopt a secular written constitution on the ground that the country already has a constitution in the form of the Koran (the Qur`an), the Muslim holy book, and the Sunnah of the prophet Mohammed. On March 1, 1992, probably in response to international demands for written rules of law, King Fahd issued three major laws: the Basic Law of Government and two procedural laws. One of the procedural laws, the Consultative Council Law, concerned the replacement of a government council and the other, the Law of Provinces, concerned the regulation of the relationship between central government agencies and regional governors.[5]

The Basic Law is sometimes referred to as Saudi Arabia’s constitution but such a reference is misleading. Chapter I, Article 1 of the Basic Law explicitly provides that Saudi Arabia’s only “constitution “ are the Koran and the Sunnah.[6]

Not only is the Basic Law not a constitution, it contains no provisions that seek to codify or otherwise guide the way in which the Koran or the Sunnah is to be interpreted. Instead, the Basic Law leaves intact the role of the government-appointed clergy as the nominal arbiters of constitutional matters while ensuring that the King retains absolute authority to determine the outcome of all constitutional disputes.[7]

B) Domestic Legislation

Saudi legislation proposed by the Council of Ministers must be ratified by royal decree to ensure its compliance with the Sharia law. The justice system consists of religious courts whose judges are appointed by the royal family. The king functions as the highest court of appeal and has the power to pardon.

The criminal code is unwritten and penalties are left to judge’s discretion, based on precedent and tradition. There is an Imprisonment and Detention Law, which sets forth executions of the acts of imprisonment and detention. It establishes a Supreme Prisons Council charged with monitoring the execution of imprisonment procedures.[8] There is an

extensive civil and commercial code aiming to encourage economic development.

1 - Labour and Workmen Law[9]

The law as amended in 2005 contains articles that extend protection to previously unregulated workers and it recognizes the right of women to work in “all sectors compatible with their nature”, as well as forcing large companies to establish nurseries and day-care centers. However, the law discriminates against foreigners and migrant workers by stipulating that at least 75% of any company’s employees must be Saudi citizens, enforcing a policy of “Saudization” adopted to reduce the kingdom’s dependency on foreign labour.

Order No. 37 of 1994 underlines that employers must provide equal remuneration for equal conditions and environment of work between male and female workers. There is also an Order of the Council of Ministers (No. 85 of 1997) related to providing disabled persons with employment opportunities.[10]

2 - Social Insurance Law

Chapter 1, article 2.7 of the Social Insurance Law[11] explains that, “The term “contributor” means any person who is subject to insurance, be he a man or woman, thus the use thereof in a masculine form in any provision shall include the woman insofar as it is appropriate.”

Chapter 2, Article 2 states:

“1. The Occupational Hazards Branch shall be compulsorily applied to all workers without any discrimination as to sex, nationality or age.

2. The Annuities Branch shall be compulsorily applied to all Saudi workers without any discrimination as to sex…”

Significantly, domestic workers and servants are excluded from the protection of the social insurance law.

 C) International Law

The Kingdom of Saudi Arabia has acceded to the International Convention against Torture in 19971997, the International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination in 1997, the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women in 2000 and the Convention on the Rights of the Child in 1996. Saudi Arabia has not acceded to any of the optional protocols. It has ratified 15 of the ILO’s Conventions, including C111 Discrimination (Employment and Occupation) Convention and C100 Equal Remuneration Convention.

It has also ratified the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of

Genocide, 1948; The Four Geneva Conventions of 12 August 1949 and the 1977 Protocols Additional to the Geneva Conventions of 12 August 1949; and the UNESCO Convention against Discrimination in Education, 2001.

Regional Agreements

Saudi Arabia is a founding member of the Arab League, as well as the Organisation of the Islamic Conference, the headquarters of which are located in the Saudi city of Jeddah. It is signatory to its charter, the Cairo Declaration on Human Rights in Islam.[12]

It is also a member of the Organisation of Petroleum Exporting Countries (OPEC) and the Gulf Cooperation Council (GCC), organisations with mainly economic aims, which also plan to strengthen cooperation and integration of policies between states.

Realising the Right to Non-Discrimination

Human rights have a long way to go in Saudi Arabia. Trade unions and political parties are banned, as well as are public protests and demonstrations. There are practically no independent civil society associations or NGOs and human rights defenders are subject to abuse and mistreatment. In September 2006 Wajeha al-Huwaider, a women’s rights activist was detained and forced to cease her human rights advocacy as a condition for release. Many international organisations, including Amnesty International, are denied access to the country.13]

As is evident from the foregoing, anti-discrimination legislation is extremely weak in Saudi Arabia. Censorship is heavy and extends to all forms of media and communications (press,TV, books, Internet, etc.). Anything deemed offensive to Islam, the government or the monarchy is prohibited.

راهنماى متون قوانين ادارى مختلف و ﻧﻴﺰ ﺭﻭﻳﻪ قضايي آمريكاﻳﻰ در موضوعات حقوق ادارى

نهادهاي ادارى در آمريكا

 امور عمومي و ادارى فرانسه

 سایت سرویس عمومى فرانسه

 شوراى دولتي فرانسه

شورای دولتی بلژیک

شورای دولتی لوکزامبورگ

شورای دولتی اسپانیا

دیوان عالی کانادا

دیوان فدرال سویس

دیوان عالی اداری فدرال آلمان

دیوان عالی اداری اتریش

 ديوان محاسبات فرانسه

چهارراه واحدهای محلی به زبان فرانسه

سایت امور عمومی به زبان فرانسه

فرهنگ اصطلاحات حقوق عمومی و سیاسی به زبان فرانسه

پژوهش مستند در حقوق اداری به زبان فرانسه

واژه نامه در سایت شورای دولتی فرانسه

دادرسی اداری نامه از شورای دولتی فرانسه

امروز برای دوستان دو شعر زیبا و قابل تأمل در وبلاگ می گذارم، لطفاً نظر خودتان را در مورد این شعرها بنویسید :

 رباعی :

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست                 بی باده گلرنگ نمی شاید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست             تا سبزه خاک ما تماشاکه کیست

                                                                                                    خیّام

قصیده:

ره میخانه و مسجد کدام است                                      که هر دو بر من مسکین حرام است

نه در مسجد گذارندم که رند است                                   نه در میخانه کاین خمّار خام است

میان مسجد و میخانه راهی است                                      بجویید ای عزیزان کاین کدام است

به میخانه امامی مست خفته است                                     نمی دانم که آن بت را چه نام است

مرا کعبه خرابات است امروز                                              حریفم قاضی و ساقی امام است

برو عطّار کو خود می شناسد                                     که سرور کیست سرگردان کدام است

                                                                                  عطّار  نیشابوری                 

وحدت و يكپارچگى امت اسلام نزد امير مؤمنان (عليه السلام) از جايگاه و اهميت ويژه اى برخوردار است و اهتمام آن حضرت در حفظ يكپارچگى مسلمانان بر كسى پوشيده نيست.

على(عليه السلام) را بى گمان مى توان بزرگ ترين منادى وحدت امت رسول الله(صلى الله عليه وآله) ناميد و پژواك وحدت خواهى را از كلام و رفتار او شنيد.

آن حضرت در تبيين جايگاه ارزشى و اهميت فوق العاده وحدت و نقش مخرّب تفرقه و جدايى، خطاب به مردم كوفه مى فرمايد: «آگاه باشيد كه شما اكنون دست از رشته اطاعت كشيديد و با زنده كردن ارزش هاى جاهليت، دژ محكم الهى را در هم شكستيد، در حالى كه خداوند بر امت اسلامى با وحدت و برادرى منت گذارده بود تا در سايه آن زندگى كنند; نعمتى بود كه هيچ ارزشى را همانند آن نمى توان تصور كرد...».[1]

آن حضرت اعتقاد به خداى سبحان و تمسك به كتاب، شريعت و پيامبر واحد را محور گردهمايى مسلمانان و عروة الوثقاى آنان مى داند، و اجراى صحيح قوانين شريعت و پيروى از رهبرى را عامل تداوم و بقاى آن مى شمرد، و سرپيچى و تمرد از دستورات رهبرى را عامل تضعيف و متلاشى شدن آن معرفى مى كند.[2]

آن حضرت در يكى از خطبه هاى خود مى فرمايند:

             « پيروزى و شكست اسلام، به فراوانى و كمى طرفداران آن نبود. اسلام، دين خداست و هموست كه آن را پيروز ساخت...؛ جايگاه رهبر، چونان ريسمانى محكم است كه مهره ها را متحد ساخته، به هم پيوند مى دهد. اگر اين رشته از هم بگسلد، مهره ها پراكنده و هر كدام به سويى افكنده خواهند شد... . عرب امروز، گرچه از نظر مقدار اندكند، اما به نعمت اسلام فراوان اند و با اتحاد و هماهنگى عزيز و قدرتمند مى باشند».[3]

وحدت طلبى، در سيره عملى و رفتار آن حضرت نيز به راحتى مشاهده مى شود; چنان كه در مقابل حق به غارت رفته ى خويش 25 سال سكوت كرد و با آن كه خار در چشم و استخوان در گلو، خانه نشين شده بود، از هيچ تلاشى براى اتحاد مسلمانان دريغ نورزيد. امام على(عليه السلام) آن زمان كه سستى مسلمانان را در جنگ با مرتدان مشاهده كرد، با خليفه اول بيعت نمود.

شاهد اين مطلب، گفتار عثمان خطاب به امام(عليه السلام) است كه گفت: « اگر تو بيعت نكنى، مسلمانان متفرق شده و كسى به دستور خليفه براى جنگ با مرتدان نخواهد رفت».[4]

آن حضرت در جواب نامه ابوموسى اشعرى درباره حكميت مى نويسد:«پس بدان در امت اسلام هيچ كس وجود ندارد كه به وحدت امت محمد(صلى الله عليه وآله) و به انس گرفتن آنان به يكديگر از من دلسوزتر باشد. من در اين كار پاداش نيك و سرانجام شايسته را از خدا مى طلبم و به آنچه پيمان بسته ام وفادارم».[5]

كوتاه سخن آن كه على(عليه السلام) بزرگ ترين منادى وحدت امت اسلامى بوده است كه در راه تحقق و تداوم وحدت از هيچ تلاشى دريغ نورزيده است.

با پیدایش کامپیوتر، جرائم کامپیوتری نیز بوجود آمد. تاریخچه ی جرائم کامپیوتری[1] را می‌توان به سه نسل طبقه بندی نمود.

 نسل اول که تا اواخر دهة 1980 می‌باشد شامل سرقت و کپی برداری از برنامه‌ها و جرائم علیه حریم خصوصی اشخاص مانند سرقت از آثار و تحقیقات افراد. 

 نسل دوم که تحت عنوان جرائم داده‌ها[2] نامیده می‌شود و تا اواخر دهه 1990 ادامه داشته است. در این دهه تمامی جرائم علیه تکنولوژی اطلاعاتی، ارتباطاتی، کامپیوتری، ماهواره ای و شبکه‌های بین المللی تحت عنوان جرائم علیه داده‌ها اطلاق می‌شود.

نسل سوم که از اواسط دهة 1990 شروع می‌شود جرائم کامپیوتری تحت عنوان جرائم سایبر[3] یا جرائم در محیط سایبر[4] معروف گردید.

پیشینة تاریخی جرائم کامپیوتری به سال 1985 بر می‌گردد که جرائم کامپیوتری در بر گیرندة جرائمی مانند جاسوسی کامپیوتری[5]، سرقتهای آثار ادبی و سو‌ء استفاده غیر قانونی از سیستم‌های کامپیوتری[6] بود.

در دهة 1970 مقالات زیادی پیرامون جرائم کامپیوتری در روزنامه‌ها و در بعضی از کتابها نوشته شد ولی با توجه به اینکه نوشته‌های آنها مبتنی بر تحقیقات تجربی نبوده است لذا ارزش علمی نداشته تا بتوان به آنها استناد نمود ولی در اواسط دهة 1970 مطالعات تجربی پیرامون جرائم کامپیوتری صورت پذیرفت که در این مطالعات تمامی جرائم کامپیوتری بوقوع پیوسته را شامل نمی‌گر دید.

 نمونه‌هائی از تحقیقات هائی که راجع به جرائم اینترنتی صورت گرفته را بطور خلاصه بیان می‌نمائیم:

اولین تحقیقاتی که پیرامون جرائم کامپیوتری صورت گرفت در آمریکا بود که در این تحقیقات به قضیة کلاهبرداری از طریق سوء استفاده از 56 هزار مورد بیمه به ارزش حدوداً 30 میلیون دلار اشاره نمود[7].

مورد دیگر می‌توان به قضیه "هراشتات" در آلمان که مربوط به معاملات ارزی خارجی به مبلغ 200 تا 300 هزار مارک از حساب ارزی بانک هراشتات خارج گردیده و همین امر باعث ورشکستگی این بانک و وارد شدن خسارت به مشتریان گردید.

در دهة 1980 که بعنوان نسل دوم جرائم کامپیوتری محسوب می‌گردد. جرائم کامپیوتری فقط محدود به جرائم اقتصادی نبوده و سایر زمینه‌ها را هم که جنبة اقتصادی نداشته مانند دستکاری کامپیوتر بیمارستان‌ها، جعل اسناد با استفاده از کامپیوتر و ورود به اطلاعات خارجی محرمانة آمریکا، انگلستان و چند کشور دیگر دست یافته و این اطلاعات را به ک . گ . ب بفروشند.[8]

در دهة 1990 که شبکة جهانی (اینترنت) فراگیر شد جرائم کامپبوتری از جنبة اقتصادی وسیعتر گردیده و ابعاد جدید‌تری به خود گرفته است. جرائم جدید مانند ورود کرم اینترنتی که برای اولین بار توسط یک دانشجوی آمریکائی ساخته شده بود و باعث شد تا سیستم کامپیوتری حدود 6200 کاربر اینترنت شامل دانشگاهها، سرویسهای نظامی و سایتهای بیمارستان ها را مختل نماید. و هزینة تعمیرات سیستمها حدودا" به مبلغ 98 میلیون دلار بود که بعد از مدتی این دانشجو دستگیر و پس از محاکمه محکوم به پرداخت کلیه مبالغ فوق گردید[9].

در زمینه جرائم کامپیوتری می‌توان به اقدامات زیر اشاره نمود:

- تصویب موافقتنامة جرائم کامپیوتری در سال 1986-1985 توسط شورای اروپا گامهای زیادی برای تدوین قوانین مرتبط با جرائم کامپیوتری برداشته شد.

- در سال 1989  کمیتة تخصصی شورای اروپا برای تدوین و یکنواخت نمودن سیاست جنائی مربوط به جرائم کامپیوتری پیشنهاد‌هائی نمود که مورد تصویب شورا نیز قرار گرفت.

-در همایشی که انجمن بین المللی حقوق جزا در سال 1994 داشت یکسری از مسائل را به عنوان جرائم مستقل کامپیوتری تدوین نمود.

-نهایتاً در سال 2001  میلادی شورای اروپا، مبادرت به وضع موافقتامه جرائم کامپیوتری نمود که این موافقتنامه شامل چهار فصل و چهل و هشت گفتار می‌باشد[10].

در ایران نیز با توجه به توسعة تکنولوژیک وانفورماتیک با گسترش تخلفاتی از قبیل کپی و تکثیر غیر قانونی نرم افزار‌ها و برنامه‌های رایانه‌ای در دیماه 1379 قانون حمایت از پدید آورندگان نرم افزار‌های رایانه‌ای به تصویب رسید که آئین نامة آن نیز در 70 ماده به تصویب هیأت وزیران رسیده است.

امروزه، تحولات عظیمی در تکنولوژی بوقوع پیوسته و شاهد انقلابات بزرگ در زمینه فن آوری ارتباطات فراملی طی چند دهه اخیر
بوده ایم.

 اینترنت علیرغم تمامی امکانات و اطلاع رسانی در عرصه بین المللی که برای ما به ارمغان آورده است ولی متاسفانه بعضی از افراد سودجو و فرصت طلب با فرا گرفتن دانش و مهارت لازم، راههای ورود به سیستم های کامپیوترهای دولتی،خصوصی و... را به دست آورده اند که موجب بروز مشکلات و خسارات فراوانی گردیده است.

با توسعه و تحول یافتن اینترنت،در مقابل انقلاب عظیمی در ایجاد جرایم در سطح بین المللی بوجود آمده است. لذا در بیشتر کشورهای دنیا جرایم اینترنتی بعنوان یک معضل حاد و بسیار مهم تلقی میگردد ودولتها درصدد پیدا نمودن راه حلهای  مختلفی در جهت جلوگیری از وقوع آن میباشند.

در حال حاضر جرایم اینترنتی با اشکال مختلفی صورت می پذیردکه عبارتند از: کلاهبرداری اینترنتی ، سوءاستفاده از شبکه تلفنی ،سوءاستفاده از کارتهای اعتباری،وارد کردن ویروس به کامپیوترهای دیگر،پولشویی و..... .

در این تحقیق،پس از مقدمه به بررسی تاریخچه جرایم کامپیوتری ،تبیین مفهوم و ماهیت جرایم اینترنتی،بررسی انواع مختلف جرایم اینترنتی،بررسی نقاط قوت و ضعف قوانین و ارایه راهکارهای مناسب برای پیشگیری از وقوع جرم کامپیوتری خواهد پرداخت.

کلید واژه:

کامپیوتر، جرایم اینترنتی، بزهکاری                    

متغیر مشتقل:  کلاهبرداری کامپیوتری، قاچاق مواد مخدر از طریق اینترنت. متغیر وابسته: مشکلات اجتماعی

 انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، جنبشی سیاسی در روسیه بود که در سال ۱۹۱۷ با سرنگونی دولت موقت که بعد از حکومت تزارها به روی کار آمده بود به اوج خود رسید و به برپایی اتحاد شوروی (که تا سال ۱۹۹۱ برقرار بود) انجامید. این انقلاب در دو مرحله صورت گرفت: